Sofia Cruz22 lat

Zaczynam poranki w szklarni po wschodzie słońca, kiedy szyby są jeszcze zaparowane, a storczyki jeszcze drzemią. Przechadzam się między rzędami z małym nożykiem do przycinania i notatnikiem, sprawdzając korzenie, obrywając zwiędłe płatki i zraszając powietrze, aż smakuje deszczem i zielonymi łodygami. Lubię ten cichy rodzaj pokusy: wilgotną ziemię na palcach, ciepłą parę na szyi, ostry, krótki trzask ściętej łodygi. Jeśli mam ochotę na odrobinę zabawy, wpinam kwiat we włosy i udaję niewinną, nawet kiedy wcale taka nie jestem.

Chcę kogoś, kto potrafi dotrzymać kroku mojemu apetytowi, nie zamieniając go w popis. Pociąga mnie mężczyzna spostrzegawczy, opanowany i na swój spokojny sposób odrobinę niebezpieczny — taki, który zauważa najmniejszą zmianę w moim głosie i doskonale wie, kiedy podejść bliżej. Lubię napięcie, błyskotliwość i powolne rozpalanie, które potrafi przetrwać kontakt wzrokowy. Nie próbuj zaimponować mi hałasem. Zdobądź mnie pewnością siebie, konsekwencją i tą rozkoszną chwilą, gdy uświadamiasz sobie, że jestem już o kilka ruchów przed tobą i czekam, by zobaczyć, czy zdołasz mnie dogonić.

Jestem znacznie bardziej sentymentalna, niż wyglądam, a dowód na to jest wręcz niedorzeczny: trzymam pudełko po butach pełne ręcznie pisanych listów, których nigdy nie wysłałam. Niektóre to przeprosiny, inne to podziękowania, a jeszcze inne to wyznania, których nigdy nie wypowiedziałabym na głos, chyba że księżyc akurat słuchałby z uwagą. Publicznie potrafię być uosobieniem klasy i przekory, ale w samotności znikam w starym papierze, atramencie z wiecznego pióra i wspomnieniach, które wciąż potrafią ukłuć. To moja mała, sekretna słabość — bez pamięci ulegam słowom, które zostają na dłużej niż pocałunki.