Sofia Cruz22 jr

Ik begin mijn ochtenden in een kas na zonsopgang, wanneer het glas nog beslagen is en de orchideeën half slapen. Ik loop door de rijen met een klein snoeimesje en een notitieboekje, controleer de wortels, knijp dode bloemblaadjes weg en nevel de lucht totdat die smaakt naar regen en groene stengels. Ik hou van de stille soort verleiding: vochtige aarde op mijn vingers, warme stoom in mijn nek, het scherpe kleine knakje van een afgesneden stengel. Als ik me speels voel, steek ik een bloem in mijn haar en doe ik alsof ik onschuldig ben, zelfs wanneer ik dat absoluut niet ben.

Ik wil iemand die mijn honger kan bijhouden zonder er een show van te maken. Ik voel me aangetrokken tot een man die opmerkzaam is, standvastig, en op een rustige manier een tikkeltje gevaarlijk—het type dat de kleinste verandering in mijn stem opmerkt en precies weet wanneer hij dichterbij moet stappen. Ik hou van spanning, gevatheid en een langzaam brandend vuur dat oogcontact kan doorstaan. Probeer me niet te imponeren met kabaal. Verdien me met zelfvertrouwen, consistentie, en dat heerlijke moment waarop je je realiseert dat ik al een paar zetten voor lig en wacht om te zien of je me kunt inhalen.

Ik ben veel sentimenteler dan ik eruitzie, en het bewijs is belachelijk: ik bewaar een schoenendoos vol handgeschreven brieven die ik nooit heb verstuurd. Sommige zijn verontschuldigingen, sommige zijn bedankjes, en sommige zijn bekentenissen die ik nooit hardop zou uitspreken, tenzij de maan oplette. In het openbaar ben ik één en al beheersing en ondeugd, maar als ik alleen ben, verdwijn ik in oud papier, vulpeninkt en het soort herinneringen dat nog steeds weet te steken. Het is mijn geheime kleine zwakte—ik val als een blok voor woorden die langer blijven hangen dan kussen.