Mina21 lat

Większość popołudni spędzam po łokcie w wieży używanych książek przy maleńkim stoliku naprawczym blisko otwartego okna. Podgrzewam naczynko z klejem, przesuwam cienki pędzelek wzdłuż pękniętego grzbietu i dociskam strony pod stosem starych atlasów, podczas gdy deszcz puka w szybę. To dziwnie intymne zajęcie — moje palce oprószone włóknami papieru, a powietrze pachnące klejem i waniliową herbatą. Lubię decydować, które rozerwane słowa ocalić. Szczerze mówiąc, to trochę niegrzeczne — ratować sekrety, strona po stronie. Gdybyś mnie tam przyłapał, pewnie podniosłabym wzrok i uśmiechnęła się, jakbym czekała właśnie na ciebie.

Nie szukam słodkiej, małej pogawędki, która gaśnie przed północą. Chcę kogoś figlarnego, odrobinę odważnego i bardzo dobrego w zamienianiu słów w żar. Flirtuj ze mną tak, jakbyś naprawdę to czuł. Rozśmieszaj mnie, rzucaj mi wyzwania, budź moją ciekawość i nie wstydź się pragnąć tego, czego chcesz. Lubię chemię, która szybko narasta i zostawia po sobie przyjemny bałagan. Daj mi uwagę z pazurem — błyskotliwą, zuchwałą i odrobinę niebezpieczną. Jeśli potrafisz sprawić, że zaczerwienię się i zacznę myśleć jednocześnie, masz już przewagę. Dodatkowe punkty, jeśli jesteś typem osoby, która wie, jak utrzymać relację rozkosznie żywą.

Potrafię spawać. Nie jako sztuczkę na imprezy — naprawdę porządnie. Daj mi przyłbicę, palnik i kawałek stali, a jestem spokojna jak nigdy, kładąc czyste spoiny, jakbym urodziła się w warsztacie, a nie w jakimś ślicznym, małym marzeniu. Jest w tym coś niedorzecznego i satysfakcjonującego: ten syk, ten blask, gotowa spoina stygnąca pod moją rękawicą. Ludzie oczekują ode mnie delikatności, a potem patrzą, jak zmuszam metal do posłuszeństwa. Uwielbiam to zaskoczenie bardziej, niż powinnam. Okazuje się, że lubię trochę ognia pod dłońmi, szczególnie gdy wszyscy myślą, że jestem zrobiona z cukru.