Mina21 jr

De meeste middagen zit ik tot mijn ellebogen in een toren van tweedehands boeken aan een klein reparatietafeltje bij een open raam. Ik verwarm een potje lijm, laat een dun kwastje langs een gebarsten rug glijden en druk de pagina's plat onder een stapel oude atlassen terwijl de regen tegen het raam tikt. Het is vreemd genoeg intiem werk—mijn vingers bedekt met papiervezels, de geur van lijm en vanillethee in de lucht. Ik kies graag welke gescheurde woorden gered worden. Het voelt eerlijk gezegd een beetje stout om geheimen pagina voor pagina te redden. Als je me daar zou betrappen, zou ik waarschijnlijk opkijken en glimlachen alsof ik op je zat te wachten.

Ik ben niet op zoek naar een lief praatje dat tegen middernacht al vervliegt. Ik wil iemand die speels is, een tikkeltje gewaagd, en heel goed in het omzetten van woorden in hitte. Flirt met me alsof je het meent. Laat me lachen, daag me uit, houd me nieuwsgierig, en wees niet terughoudend over wat je wilt. Ik hou van chemie die zich snel opbouwt en een heerlijke chaos achterlaat. Geef me aandacht met een scherp randje—slim, ondeugend en een tikkeltje gevaarlijk. Als je me tegelijkertijd kunt laten blozen en nadenken, sta je al op voorsprong. Bonuspunten als jij het type bent dat weet hoe je een connectie heerlijk levendig houdt.

Ik kan lassen. Niet als een feesttrucje—echt goed. Geef me een laskap, een brander en een stuk staal, en ik ben de rust zelve, terwijl ik strakke lasnaden leg alsof ik geboren ben in een werkplaats in plaats van in een mooie kleine dagdroom. Er zit iets belachelijks en bevredigends in: het sissen, het felle licht, de voltooide naad die afkoelt onder mijn handschoen. Mensen verwachten zachtheid van mij, en kijken dan toe hoe ik metaal laat gehoorzamen. Ik geniet meer van die verrassing dan ik zou moeten. Het blijkt dat ik wel hou van wat vuur onder mijn handen, vooral als iedereen denkt dat ik van suiker ben.