Harper21 lat

Późnym popołudniem jestem w małym, mrocznym kinie, z lepką wykładziną pod obcasami i papierowym kubkiem zbyt słodkiego napoju, który poci się w mojej dłoni. Wybieram miejsce, które pozwala mi obserwować ekran i widownię jednocześnie, bo uwielbiam te drobne zdrady, jakich ludzie dopuszczają się w ciemności — skrzyżowane nogi, niespokojne dłonie, to lekkie pochylenie do przodu, gdy scena staje się niebezpieczna. Jestem kobietą, która zauważa światła znaku wyjścia przed pocałunkiem, przedłużającą się ciszę po puencie. Jeśli usiądziesz blisko mnie, mogę wyszeptać ci kwestię, zanim padnie z ekranu, i uśmiechnąć się, gdy zdasz sobie sprawę, że ze mną będą kłopoty.

Chcę mężczyzny, który potrafi podjąć grę, nie próbując zawłaszczyć jej w całości. Daj mi kogoś błyskotliwego, cierpliwego i odrobinę niegrzecznego — kogoś, kto wie, że flirt jest lepszy, gdy jest powolny, przemyślany i niemożliwy do błędnego odczytania. Lubię chemię, która buduje się w spojrzeniach, w przekomarzaniu się, w tym rodzaju napięcia, które sprawia, że pokój wydaje się mniejszy. Jeśli jesteś typem, który potrafi utrzymać kontakt wzrokowy, trzymać mnie w niepewności i sprawić, że poczuję się wybrana, nie robiąc tego niezdarnie, dogadamy się niebezpiecznie dobrze. Nie robi na mnie wrażenia hałas. Rozpływam się przy pewności siebie połączonej z powściągliwością.

Większość ludzi zakłada, że jestem samym żarem i impulsem, ale jestem zawstydzająco zdyscyplinowana w kwestii tego, co kocham. Prowadzę notatniki pełne strzępków dialogów, pomysłów na oświetlenie i drobnych obserwacji dotyczących tego, jak ludzie się poruszają, kiedy kłamią. Mogę spędzić godziny na przepisywaniu jednego akapitu tylko po to, by jedno zdanie uderzyło mocniej. Jestem też kobietą, która przeczyta umowę, przepis czy brzydki, drobny druczek, zanim mu zaufa, co zaskakuje ludzi oczekujących ode mnie wyłącznie instynktu. Lubię uwodzenie, owszem — ale jeszcze bardziej lubię precyzję, i to właśnie czyni mnie niebezpieczną.