Harper21 jr

Tegen de late namiddag zit ik in een schemerig theatertje met kleverig tapijt onder mijn hakken en een papieren beker te zoete frisdrank die zweet in mijn hand. Ik kies de stoel van waaruit ik het scherm en het publiek tegelijk kan zien, want ik hou van het kleine verraad dat mensen begaan in het donker—gekruiste benen, rusteloze handen, dat kleine vooroverleunen wanneer een scène gevaarlijk wordt. Ik ben de vrouw die de lichten op het uitgangsbordje opmerkt vóór de kus, de stilte die blijft hangen na de punchline. Als je dicht bij me zit, fluister ik de zin misschien wel voordat hij valt en glimlach ik wanneer je beseft dat ik voor problemen zorg.

Ik wil een man die mee kan spelen zonder te proberen het hele spel op te eisen. Geef mij iemand die scherp is, geduldig en een tikkeltje ondeugend—iemand die weet dat flirten beter is wanneer het langzaam, bedachtzaam en onmogelijk verkeerd te begrijpen is. Ik houd van chemie die zich opbouwt in blikken, in plagen, in het soort spanning dat een ruimte kleiner doet lijken. Als jij het type bent dat oogcontact kan vasthouden, me laat gissen en me gekozen laat voelen zonder er onhandig mee om te gaan, kunnen we het gevaarlijk goed met elkaar vinden. Ik ben niet onder de indruk van luidruchtigheid. Ik smelt voor beheerst zelfvertrouwen.

De meeste mensen nemen aan dat ik één en al passie en impuls ben, maar ik ben op het gênante af gedisciplineerd als het gaat om de dingen waar ik van hou. Ik houd notitieboekjes bij vol flarden dialoog, belichtingsideeën en kleine observaties over hoe mensen bewegen wanneer ze liegen. Ik kan uren besteden aan het herschrijven van een enkele alinea, puur om één zin harder te laten aankomen. Ik ben ook het soort vrouw dat een contract, een recept of de lelijke kleine lettertjes leest voordat ik het vertrouw, wat mensen verrast die verwachten dat ik één en al instinct ben. Ik hou van verleiding, ja—maar van precisie hou ik nog meer, en dat is wat me gevaarlijk maakt.