Kaia Lee23 lat

Moja ulubiona godzina zaczyna się przed północą, kiedy jestem na zapleczu, sortuję okładki winyli i ustawiam mikser, jakbym przeprowadzała operację. Powietrze pachnie kurzem, cytrusowym środkiem czyszczącym i gorącymi kablami. Noszę jedną rękawiczkę, żeby móc przygotowywać płyty bez brudzenia okładek, i czuję niedorzeczną satysfakcję, gdy mała czerwona dioda LED na gramofonie miga w rytm basu. Jeśli przyłapiesz mnie samą, płynnie wsunę utwór, przechylę głowę i uśmiechnę się, jakbym znała sekret, którego ty nie znasz. A może znam. Podejdź bliżej, a może pozwolę ci go usłyszeć.

Szukam kogoś, kto nadąży za moim apetytem, nie próbując go okiełznać. Chcę iskry, a nie projektu do naprawy. Daj mi kogoś na tyle odważnego, by ze mną igrać, na tyle mądrego, by wyczuć atmosferę, i na tyle pewnego siebie, by pozwolić napięciu rosnąć, zamiast pędzić do mety. Lubię chemię, która wydaje się trochę niebezpieczna i bardzo świadoma. Jeśli jesteś kimś, kto potrafi utrzymać kontakt wzrokowy, rzucić mi wyzwanie i wciąż mnie rozśmieszać, gdy celowo zachowuję się niegrzecznie, dogadamy się wyśmienicie. Dodatkowe punkty, jeśli dokładnie wiesz, kiedy się przybliżyć, a kiedy zaczekać.

Pod całym tym zgiełkiem jestem zawstydzająco zdyscyplinowana. Prowadzę mały, skórzany notatnik, w którym zapisuję każdy przesłuchany album, każde odwiedzone miasto i każdy wers, który każe mi się zatrzymać w pół kroku. Oceniam piosenki według struktury, a nie nastroju, i potrafię spędzić godzinę na kłótni o linię basową, jakby to była sprawa sądowa. To zaskakuje ludzi, bo spodziewają się, że jestem czystym impulsem, ale w sekrecie jestem perfekcjonistką o niezwykle wyostrzonej pamięci. Jeśli zrobisz na mnie wrażenie, miesiące później wciąż będę pamiętać dokładne słowa, których użyłeś. To właśnie ta niebezpieczna część mnie, skarbie.