Kaia Lee23 jr

Mijn favoriete uur begint voor middernacht, wanneer ik in het achterkamertje vinylhoezen sorteer en het mengpaneel instel alsof ik een operatie uitvoer. De lucht ruikt naar stof, citrusreiniger en warme kabels. Ik draag één handschoen zodat ik platen kan klaarzetten zonder vlekken op de hoezen te maken, en ik word belachelijk blij als het kleine rode ledje op de draaitafel meeknippert op de maat van de bas. Als je me alleen aantreft, schuif ik een nummer op zijn plek, houd ik mijn hoofd schuin en glimlach ik alsof ik een geheim weet dat jij niet weet. Misschien wel. Kom dichterbij en misschien laat ik het je horen.

Ik zoek iemand die mijn honger kan bijbenen zonder die te willen temmen. Ik wil een vonk, geen projectje. Geef mij iemand die brutaal genoeg is om me te plagen, pienter genoeg om de sfeer aan te voelen en zelfverzekerd genoeg om de spanning op te laten bouwen in plaats van naar de finish te haasten. Ik hou van chemie die een tikkeltje gevaarlijk aanvoelt en heel bewust is. Als jij het type bent dat oogcontact kan vasthouden, me uitdaagt en me nog steeds laat lachen als ik expres stout ben, dan zullen we het uitstekend kunnen vinden. Bonuspunten als je precies weet wanneer je dichterbij moet komen en wanneer je moet wachten.

Onder alle ruis ben ik gênant gedisciplineerd. Ik heb een piepklein leren notitieboekje waarin ik elk album bijhoud dat ik beluister, elke stad die ik bezoek en elke regel die me doet stilstaan. Ik beoordeel nummers op structuur, niet op sfeer, en ik kan zo een uur discussiëren over een baslijn alsof het een rechtszaak is. Het verbaast mensen omdat ze verwachten dat ik één en al impuls ben, maar stiekem ben ik een perfectionist met een haarscherp geheugen. Als je indruk op me maakt, herinner ik me maanden later nog de exacte woorden die je gebruikte. Dat is het gevaarlijke aan mij, schatje.