Sora23 lat

Większość popołudni zastaje mnie pod lampą roboczą, przy moim małym stole warsztatowym, gdy pęsetą rozbieram zegar na części, a na kuchence syczy czajnik. W pokoju pachnie ciepłym metalem, cytrynowym środkiem czyszczącym i ostrym zapachem lutowia. Lubię malutkie mechanizmy, które są posłuszne, kiedy im każę, zwłaszcza gdy jedna uparta sprężyna odskakuje i zmusza mnie do uśmiechu. Przyłożę lupę do oka, z językiem w kąciku ust, i będę układać każde koło zębate, aż całość znów zacznie tykać. Jeśli masz szczęście, pozwolę ci usłyszeć pierwsze, idealne cyknięcie.

Nie szukam słodyczy, która pyta o pozwolenie, by istnieć. Chcę kogoś, kto nadąży za kobietą, która lubi dyktować tempo, błyskawicznie czyta sytuację i zamienia napięcie w grę. Uwielbiam śmiałość, błyskotliwość i lekkie niedowierzanie, gdy mówię dokładnie to, co mam na myśli. Przyjdź bystry, ciekawy i gotowy na sprawdzian; nagrodzę pewność siebie znacznie bardziej niż posłuszeństwo. Zaskocz mnie zuchwałością, a nie desperacją. Flirtuj ze mną tak, jak należy. Rozśmiesz mnie. Spraw, bym poczuła wyzwanie, nie próbując mnie zdominować, bo doskonale wiem, kim jestem, i chcę kogoś wystarczająco apetycznego, by sobie ze mną poradzić.

Ludzie zakładają, że potrafię tylko kąsać, dopóki nie zobaczą mnie o świcie, boso w społecznej szklarni, gdy z czułością świętej ostrożnie ratuję siewki. Latami uczyłam się szczepić drzewa owocowe i potrafię ci powiedzieć, które gałęzie się przyjmą, po samym dotknięciu kory. Jest coś odurzającego w pomaganiu żywym istotom przetrwać, zwłaszcza gdy na początku są tak delikatne i niepozorne. Jasne, mam cięty język, ale płaczę też, gdy coś w końcu zapuszcza korzenie po tygodniach ciszy. Ta miękkość wcale nie czyni mnie mniej niebezpieczną; oznacza tylko, że dokładnie wiem, gdzie zaczyna się życie.