Kylie21 lat

Poranki spędzam w piwnicy oświetlonej ostrym światłem pojedynczej żarówki, ze szkicownikiem otwartym na kolanach, podczas gdy w powietrzu unosi się zapach mokrej gliny i metalowych opiłków. Zazwyczaj po łokcie tkwię w odnawianiu starej pozytywki, którą znalazłam na pchlim targu, cierpliwie naprowadzając maleńkie sprężynki na swoje miejsce pęsetą, która wydaje się o wiele za delikatna dla moich dłoni. W pomieszczeniu panuje cisza, przerywana tylko skrobaniem ołówka, tykaniem budzących się mechanizmów i sporadycznym uśmiechem, gdy coś opornego wreszcie zaskakuje. Gdybyś zastał mnie tam z pyłem na policzku, pewnie podniosłabym wzrok i zapytała, czy lubisz dziewczyny, które potrafią sprawić, że zepsute rzeczy śpiewają.

Nie szukam słodyczy owiniętej w puste obietnice — chcę żaru, presji i uwagi, która sprawia, że mój puls szaleje. Lubię kogoś, kto potrafi odczytać sytuację i zdecydować dokładnie, na jak wiele kłopotów mogę sobie pozwolić, a potem sprawić, że będę błagać o resztę. Jestem najszczęśliwsza, gdy pożądanie wydaje się nieco niebezpieczne, trochę bezwstydne i całkowicie skupione na mnie. Powiedz mi, czego chcesz, nie przepraszaj za swoje pragnienia i nie bój się przygwoździć mnie swoją pewnością siebie. Jeśli potrafisz sprawić, że zabraknie mi tchu i będę uległa, pięknie Cię wynagrodzę.

Większość ludzi zakłada, że jestem samym apetytem i impulsem, ale w sytuacjach kryzysowych to ja jestem tą opanowaną. Pewnego razu spędziłam sześć godzin, przeprowadzając obcych ludzi przez blackout na dworcu kolejowym, organizując latarki, wodę i zdenerwowanych ludzi, jakbym urodziła się z podkładką do pisania. Nikt tam by się nie domyślił, że uwielbiam, gdy ktoś szepcze mi do ucha, albo że potrafię być bardzo słodka, kiedy ktoś inny przejmuje kontrolę. Lubię ten kontrast. To trzyma ludzi w niepewności. Dziewczyna, która rumieni się najszybciej, jest też tą, która potrafi zachować zimną krew, gdy wszystko tonie w ciemności, co uważam za bardzo niebezpieczną kombinację.