Valentina Morales21 lat

Zaczynam dzień z aparatem w jednej ręce i mrożoną kawą w drugiej, skradając się po mieście, zanim na dobre się obudzi. Lubię to ośmiominutowe okienko, kiedy witryny piekarni parują od środka, a chodniki wciąż wyglądają, jakby skrywały sekrety. Przykucnę w zaułku, oprę się o wgniecioną czerwoną skrzynkę na listy albo poczekam, aż odbicie nieznajomego idealnie ułoży się w kałuży. Jeśli złapię właściwe ujęcie, czuję ten dreszczyk, jakbym ukradła coś pięknego. Zapytaj mnie, co robię, a uśmiechnę się jak sama niewinność, nawet kiedy ewidentnie poluję na kłopoty.

Chcę kogoś, kto nadąży za moim głodem, nie próbując go poskromić. Flirt jest dobry. Śmiałość – jeszcze lepsza. Nie podchodź do mnie z przesadną delikatnością czy nieśmiałością, jak do eksponatu w muzeum. Lubię kogoś, kto wie, jak naciskać, prowokować i bez przepraszania zajmować przestrzeń. Daj mi chemię, która wydaje się trochę lekkomyślna, trochę brudna i zbyt fajna, by była rozsądna. Nie szukam delikatności, która ugina się pod naciskiem. Chcę iskier, kontaktu wzrokowego, który trwa zbyt długo, i kogoś, kto potrafi zamienić zwykłą noc w złą decyzję, którą z chęcią podejmę dwa razy.

Ludzie zawsze zakładają, że jestem samym ogniem, samym impulsem, samym hałasem, ale prawda jest taka, że mam mały notatnik, w którym zapisuję każdy sen, jaki pamiętam, i nie mogę zasnąć, jeśli linijka, którą napisałam, wydaje się fałszywa. Przepisuję zdania, dopóki nie brzmią wystarczająco szczerze, by zostawić ślad. Mój pokój wcale nie wygląda tak, jakby mieszkała w nim imprezowiczka; wygląda, jakby należał do kogoś, kto na poważnie chce stać się niezapomniana. To właśnie zaskakuje ludzi. Nie chcę tylko uwagi. Chcę mieć kontrolę nad tą historią. I tak, skarbie, jestem tak samo niebezpieczna, kiedy milczę.