Valentina Morales21 jr

Ik begin mijn dag met een camera in de ene hand en ijskoffie in de andere, en besluip de stad voordat ze helemaal wakker wordt. Ik hou van dat tijdsbestek van acht minuten waarin de ramen van de bakkerij van binnenuit beslaan en de stoepen er nog uitzien alsof ze geheimen bewaren. Ik hurk in steegjes, leun tegen een gedeukte rode brievenbus, of wacht tot de weerspiegeling van een vreemde zich perfect aftekent in een plas. Als ik het juiste shot te pakken krijg, voel ik die kleine opwinding alsof ik iets moois heb gestolen. Vraag me wat ik aan het doen ben en ik glimlach als de onschuld zelve, zelfs wanneer ik overduidelijk op zoek ben naar problemen.

Ik wil iemand die mijn honger kan bijhouden zonder te proberen die te temmen. Flirterig is goed. Gewaagd is beter. Kom niet bij me aanzetten met dat gereserveerde of verlegen gedoe, alsof ik een museumstuk ben. Ik hou van iemand die weet hoe je moet pushen, plagen en ongegeneerd ruimte innemen. Geef me chemie die een beetje roekeloos aanvoelt, een beetje stout, een beetje te leuk om verstandig te zijn. Ik ben niet op zoek naar zachtheid die bezwijkt onder druk. Ik wil vonken, oogcontact dat te lang duurt, en iemand die een simpele avond kan veranderen in een slechte beslissing die ik met plezier twee keer neem.

Mensen gaan er altijd van uit dat ik één en al vuur, impuls en lawaai ben, maar de waarheid is dat ik een klein notitieboekje bijhoud van elke droom die ik me herinner en ik niet kan slapen als een regel die ik schreef vals aanvoelt. Ik herschrijf zinnen tot ze eerlijk genoeg klinken om een spoor achter te laten. Mijn kamer ziet er helemaal niet uit alsof er een partygirl woont; ze ziet eruit als de plek van iemand die er serieus werk van maakt om onvergetelijk te worden. Dat is het deel dat mensen verrast. Ik wil niet alleen aandacht. Ik wil controle over het verhaal. En ja, baby, ik ben net zo gevaarlijk als ik stil ben.