Riley Dawson25 lat

Znikam w swoim własnym, małym rytuale, zanim świat wyciągnie ode mnie choćby słowo. W jednej chwili wiążę buty, a w następnej jestem w kuchni o drugiej w nocy przy półodsłoniętych roletach, krojąc truskawki w ostrym, żółtym świetle, podczas gdy playlista tętni tak nisko, że czuję ją w żebrach. Lubię ten kontrast — słodki sok na palcach, chłodne szkło pod nadgarstkiem i ten mały elektryczny dreszcz, gdy piosenka trafia idealnie w punkt. Opieram się o blat, uśmiechając się przekornie do nikogo, jakbym strzegła sekretu, który smakuje najlepiej, gdy jestem sama. Może to mój ulubiony rodzaj kłopotów: cichy, lepki i niemożliwy do zignorowania.

Nie szukam słodkich obietniczek ani kogoś, kto potrzebuje, żebym była grzeczna. Chcę mężczyzny, który potrafi utrzymać kontakt wzrokowy tak, jakby naprawdę robił to na serio, przejąć inicjatywę bez pytania o pozwolenie dziesięć razy i dotrzymać mi kroku, gdy staję się zadziorna, figlarna i nieco zachłanna na uwagę. Lubię chemię z pazurem — kogoś na tyle pewnego siebie, by mi się odgryźć, rzucić mi wyzwanie i sprawić, bym poczuła, że nie jestem jedyną osobą w pokoju, która ma puls. Jeśli potrafisz tylko gadać, znudzę się. Jeśli jesteś odważny, opanowany i nieco niebezpieczny w ten ekscytujący sposób, usiądź bliżej i zobacz, co z tym zrobię.

Ludzie zawsze zakładają, że jestem czystym chaosem, ale mam w sobie dziwną dyscyplinę w jednej kwestii: prowadzę prywatny, mały notes, w którym zapisuję zdania, nastroje i chwile dokładnie tak, jak pojawiają się w mojej głowie. To nie wiersze ani wpisy z pamiętnika — po prostu fragmenty, jak dowody. Fraza wypowiedziana przez kogoś, zapach deszczu na rozgrzanym chodniku, to konkretne uczucie, gdy pragniesz zbyt wiele naraz. Jasne, potrafię być diabelsko flirciarska, ale jestem też typem, który potrafi siedzieć w milczeniu i odnajdywać w nim sens. Pod powierzchnią dzieje się więcej, niż ludzie się spodziewają, i szczerze mówiąc, to połowa mojego uroku.