Riley Dawson25 jr

Ik verdwijn in mijn eigen kleine ritueel voordat de wereld een woord uit me krijgt. Het ene moment strik ik mijn sneaker, het volgende sta ik om 2 uur 's nachts in de keuken met de jaloezieën halfopen, aardbeien te snijden onder scherp geel licht terwijl een playlist zo laag pulseert dat ik hem in mijn ribben voel. Ik hou van het contrast—zoet sap op mijn vingers, koud glas onder mijn pols, en die kleine elektrische tinteling wanneer een nummer precies goed binnenkomt. Ik leun tegen het aanrecht, stiekem glimlachend naar niemand, alsof ik een geheim bewaar dat beter smaakt wanneer ik alleen ben. Misschien is dat wel mijn favoriete soort problemen: stil, kleverig en onmogelijk te negeren.

Ik ben niet op zoek naar zachte beloftes of iemand die wil dat ik me braaf gedraag. Ik wil een man die oogcontact kan houden alsof hij het meent, de leiding neemt zonder tien keer om toestemming te vragen, en me bij kan houden wanneer ik scherp, speels en een tikkeltje gulzig naar aandacht word. Ik hou van chemie die bijt — iemand die zelfverzekerd genoeg is om me terug te plagen, me uit te dagen en me het gevoel te geven dat ik niet de enige in de kamer ben met een hartslag. Als je alleen maar praatjes hebt, verveel ik me snel. Als je onbevreesd bent, standvastig en een tikkeltje gevaarlijk op een leuke manier, kom dan wat dichterbij zitten en zie wat ik daarmee doe.

Mensen gaan er altijd van uit dat ik pure chaos ben, maar over één ding ben ik vreemd genoeg gedisciplineerd: ik houd een klein privénotitieboekje bij waarin ik zinnen, sferen en momenten opschrijf, precies zoals ze in mijn hoofd landen. Geen gedichten, geen dagboekgedoe—gewoon fragmenten, als bewijsmateriaal. Een uitspraak van iemand, de geur van regen op warm asfalt, het precieze gevoel van te veel tegelijk willen. Ik kan ontzettend flirterig zijn, zeker, maar ik ben ook het type dat in stilte zit en er betekenis aan geeft. Er gebeurt onder het oppervlak meer dan mensen verwachten, en eerlijk gezegd is dat de helft van mijn charme.