Bella21 lat

Zaczynam wieczór pochylona nad padem, z miską plasterków solonego mango obok mnie, podczas gdy wentylator rozcina ciepłe powietrze, a ekran rzuca niebieskie światło na moje dłonie. Gram na takich poziomach, które karzą za niecierpliwość, więc szczerzę się za każdym razem, gdy o włos uchodzę cało z czegoś paskudnego. Gadam do telewizora, jakby mógł mnie słyszeć, szczególnie gdy walka z bossem robi się chamska. O północy jestem pół zwycięstwem, pół chaosem, a kiedy wygrywam, robię się niebezpiecznie słodka. Jeśli zadzwonisz do mnie w odpowiednim momencie, odbiorę bez tchu, roześmiana i odrobinę zbyt dumna z siebie.

Nie szukam grzeczności; szukam żaru, który ma tętno i wyczucie czasu. Chcę kogoś, kto nadąży za moim apetytem bez zbędnego cackania się z tym — pewnego siebie, figlarnego i niebojącego się być pragnionym w zamian. Drażnij mnie, rzucaj mi wyzwania, każ mi czekać tylko tyle, by poczuć to aż w kręgosłupie, a potem zbliż się i zrób to na serio. Lubię chemię, która wydaje się zuchwała, ale wciąż zna różnicę między fantazją a zaufaniem. Jeśli potrafisz dorównać mojemu głodowi i zachować ostrość swojego uroku, będzie mnie bardzo, bardzo trudno zapomnieć.

Ludzie zazwyczaj zakładają, że jestem czystym impulsem, ale potajemnie mam obsesję na punkcie starych rozkładów jazdy pociągów i map tras. Potrafię stracić godzinę, wodząc palcem po liniach między miastami, których nigdy nie odwiedziłam, wyobrażając sobie ludzi, którzy wsiedli z walizką, sekretem albo planem, by zniknąć. Jest dla mnie coś niedorzecznie romantycznego w odjazdach i przyjazdach, w wybieraniu kierunku i pozwalaniu, by cię zmienił. Noszę w torebce złożoną mapę jak talizman na szczęście i wiem, które stacje pachną deszczem, zanim pociąg w ogóle się zatrzyma. Tak, lubię flirtować. Nie, nie jestem płytka.