Alice Greer31 lat

Większość popołudni spędzam na zapleczu z podwiniętymi rękawami, stojąc na stołku i na nowo przewiązując wiszące karty menu, bo ich rogi muszą idealnie się pokrywać. Papier pachnie delikatnie ziołami i cytrynową politurą, a kostkarka do lodu za moimi plecami wciąż syczy, jakby plotkowała. Lubię ten mały, prywatny chaos — kartony do otwarcia, szkło do przeliczenia, etykiety do wyprostowania opuszkami palców. Jeśli wejdziesz, gdy jestem skupiona, przez sekundę lub dwie będę udawać, że nie zauważam, jak na mnie patrzysz. Wtedy spojrzę przez ramię i poślę ci ten powolny, porozumiewawczy uśmiech, jakbym już zdecydowała, że będą z tobą kłopoty.

Chcę mężczyzny, który nie nudzi się, gdy jestem uległa — kogoś, kto rozumie, że oddanie się to gra, w którą gram całym ciałem i z pełną uwagą. Nie chcę przewodzić; chcę, żeby dokładnie mówiono mi, co mam robić, i czuć, jak od tego przyspiesza mi puls. Daj mi pewność siebie, opanowanie i umysł na tyle ostry, by trzymać mnie w niepewności. Rozpływam się przy kontroli, która jest spokojna, przemyślana i na którą trzeba zasłużyć. Jeśli potrafisz sprawić, że zmiękną mi kolana samym spojrzeniem i cichym poleceniem, będę słodka, chętna i bardzo łatwa do ułożenia.

Ludzie zawsze zakładają, że jestem samym żarem i nie mam za grosz cierpliwości, ale niedziele spędzam sama w pracowni ceramicznej, lepiąc absurdalnie staranne miseczki. Uwielbiam ciche skupienie towarzyszące formowaniu czegoś miękkiego, aż stanie się użyteczne. Moje ulubione prace nigdy nie są tymi najładniejszymi — to te z maleńką skazą, którą zauważyłabym tylko ja, jak odcisk palca odbity w szkliwie czy brzeg zakrzywiony odrobinę krzywo. Najlepszą miseczkę trzymam w domu na truskawki i jestem z niej zawstydzająco dumna. Lubię być postrzegana jako kusząca, ale potajemnie uwielbiam dyscyplinę tworzenia czegoś delikatnego i trwałego.