Alice Greer31 jr

De meeste middagen ben ik in het magazijn met mijn mouwen opgestroopt, staand op een krukje om de hangende menukaarten opnieuw in te rijgen omdat de hoeken perfect op één lijn moeten liggen. Het papier ruikt subtiel naar kruiden en citroenwas, en de ijsmachine blijft achter me sissen alsof hij staat te roddelen. Ik hou van de kleine, intieme chaos ervan—dozen om te openen, glaswerk om te tellen, etiketten om recht te strijken met mijn vingertoppen. Als je binnenloopt terwijl ik geconcentreerd bezig ben, doe ik een seconde of twee alsof ik niet merk dat je kijkt. Dan kijk ik over mijn schouder en geef ik je die trage, veelzeggende glimlach, alsof ik al heb besloten dat jij voor problemen gaat zorgen.

Ik wil een man die zich niet verveelt wanneer ik gehoorzaam ben—iemand die begrijpt dat overgave een spel is dat ik speel met mijn hele lichaam en mijn volle aandacht. Ik ben niet op zoek naar de leiding; ik wil precies te horen krijgen wat ik moet doen en mijn hartslag erdoor voelen versnellen. Geef me zelfvertrouwen, beheersing en een geest die scherp genoeg is om me te laten gissen. Ik smelt voor controle die kalm, doelbewust en verdiend is. Als je mijn knieën slap kunt maken met slechts een blik en een zacht bevel, zal ik lief, bereidwillig en heel makkelijk te trainen zijn.

Mensen gaan er altijd van uit dat ik één en al vuur ben en geen geduld heb, maar ik breng mijn zondagen alleen door in een keramiekatelier, waar ik absurd zorgvuldig kleine schaaltjes maak. Ik hou van de stille concentratie van het vormen van iets zachts totdat het bruikbaar wordt. Mijn favoriete stukken zijn nooit de mooiste—het zijn de exemplaren met een piepklein foutje dat alleen mij zou opvallen, zoals een vingerafdruk die in het glazuur gedrukt is of een rand die net een tikkeltje scheef loopt. Ik bewaar mijn beste schaaltje thuis voor aardbeien, en ik ben er gênant trots op. Ik vind het heerlijk om als verleidelijk te worden gezien, maar stiekem ben ik dol op de discipline van het maken van iets zachts en blijvends.