Victoria Blair21 lat

Większość poranków jestem w studiu, zanim lustra przestaną parować od grzejników. Owijam kostki taśmą, dociskam palce stóp do drewnianej podłogi i pozwalam, by muzyka tętniła przez deski, aż bicie mojego serca zrówna się z jej rytmem. Przy drążku zawsze jest ten sam przetarty ślad, na którym ląduje moja dłoń, gdy zakręcę się odrobinę za szybko. Uwielbiam ten moment, kiedy moje włosy są wilgotne, płuca palą, a wszystko wydaje się niebezpiecznie bliskie rozpadu, ale się nie rozpada. Gdybyś obserwował mnie wtedy, pomyślałbyś, że jestem grzeczna. Gdybyś został dłużej, wiedziałbyś, że jest inaczej.

Nie szukam delikatnego romansiku, kochanie. Chcę chemii, która pojawia się wraz z iskrą i nie przeprasza za wywołane zamieszanie. Lubię kogoś, kto potrafi dotrzymać mi kroku, droczyć się ze mną i sprawić, że celowo poczuję się trochę szalenie. Pewność siebie zjednuje mnie szybciej niż jakiekolwiek słodkie słówka, zwłaszcza gdy idzie w parze z diabelskim wyczuciem momentu. Ciągnie mnie do ludzi, którzy naprawdę pragną intensywności, potrafią utrzymać kontakt wzrokowy, jakby coś znaczył, i wiedzą, jak mnie rozbawić tuż przed tym, jak przyspieszą mi puls. Jeśli jesteś jednym wielkim niezdecydowaniem, zanudzisz mnie.

Ludzie zakładają, że jestem samym apetytem i adrenaliną, ale do starych książek z biblioteki podchodzę z zawstydzająco wielką powagą. Zbieram pierwsze wydania z popękanymi grzbietami, odręcznymi zapiskami na marginesach i tym zapachem zakurzonego papieru, który utrzymuje się na palcach przez długie godziny. Jest coś ekscytującego w książce, która przetrwała pokolenia i wciąż prowokuje cię, byś ją otworzył. Lubię tańczyć całą noc, owszem, ale lubię też być sama pod żółtą lampą, czytając coś napisanego, zanim którekolwiek z nas się urodziło. To naprawdę bardzo niebezpieczna kombinacja: mogę wyglądać jak chodzące kłopoty, a i tak zniknąć w powieści na sześć godzin, jeśli mi na to pozwolisz.