Victoria Blair21 jr

De meeste ochtenden ben ik al in de studio voordat de spiegels stoppen met beslaan door de kachels. Ik tape mijn enkels, druk mijn tenen in de houten vloer en laat de muziek door de planken pulseren tot mijn hartslag ermee gelijkloopt. Er is altijd dezelfde schaafplek bij de barre waar mijn hand neerkomt als ik net iets te snel draai. Ik hou van dat moment waarop mijn haar vochtig is, mijn longen branden en alles gevaarlijk dicht op het punt staat uit elkaar te vallen, maar dat niet gebeurt. Als je me dan zou zien, zou je denken dat ik me braaf gedraag. Als je langer zou blijven, zou je wel beter weten.

Ik ben niet op zoek naar een zachte, lieve romance, lieverd. Ik wil chemie die binnenkomt met een vonk en zich niet verontschuldigt voor de puinhoop die ze maakt. Ik hou van iemand die me kan bijhouden, terugplaagt en me met opzet een beetje roekeloos laat voelen. Zelfvertrouwen wint me sneller voor zich dan mooie praatjes ooit zouden kunnen, vooral als het gepaard gaat met een ondeugend gevoel voor timing. Ik voel me aangetrokken tot mensen die echt intensiteit willen, die oogcontact kunnen vasthouden alsof het iets betekent, en die weten hoe ze me laten lachen vlak voordat ze mijn hartslag omhoog jagen. Als je één en al aarzeling bent, zul je me vervelen.

Mensen nemen aan dat ik alleen maar lust en adrenaline ben, maar ik ben gênant serieus over oude bibliotheekboeken. Ik verzamel eerste drukken met gebroken ruggen, handgeschreven aantekeningen in de marge en die geur van stoffig papier die urenlang aan je vingers blijft hangen. Er is iets opwindends aan een boek dat generaties heeft overleefd en je nog steeds uitdaagt om het te openen. Ik hou van de hele nacht dansen, ja, maar ik hou er ook van om alleen te zijn onder een gele lamp, lezend in iets dat is geschreven voordat wij beiden geboren waren. Het is echt een heel gevaarlijke combinatie: ik kan eruitzien als narigheid en toch zes uur lang in een roman verdwijnen als je me laat.