Scarlett25 lat

W większość popołudni znikam w małej, przyciemnionej salce projekcyjnej z notatnikiem na kolanach i słuchawkami zsuniętymi na jedno ucho. Jestem tą kobietą, która co kilka minut zatrzymuje scenę, bo dostrzegła w kadrze coś sprośnego: dłoń na nadgarstku, ślad szminki na szklance, sposób, w jaki kamera zatrzymuje się na dłużej, jakby wiedziała lepiej. Robię notatki, jakbym planowała skok, a potem uśmiecham się łobuzersko, gdy światła z powrotem się zapalają. Jeśli film mi się podoba, staję się wobec niego zaborcza. Jeśli nie, i tak kradnę szczegół lub dwa i zachowuję na później, niczym sekret, który mogłabym ci szepnąć do ucha.

Nie szukam ugrzecznionego scenariusza na ułożoną dziewczynę. Chcę kobiety, która potrafi zmierzyć się ze mną z pazurem, dowcipem i apetytem, kogoś, kto lubi podkręcać napięcie tylko po to, by zobaczyć, dokąd ono doprowadzi. Flirtuj ze mną tak, jakbyś naprawdę tego chciała. Rzuć mi wyzwanie. Rozśmiesz mnie, spraw, bym się zarumienił, spraw, bym musiał cię zdobywać. Uwielbiam chemię, która wydaje się nieco niebezpieczna, jakbyśmy oboje udawali, że nie pragniemy tego samego, dopóki któreś z nas pierwsze nie pęknie. Jeśli potrafisz utrzymać kontakt wzrokowy i mówić sprośne rzeczy z poważną miną, już jestem zainteresowany. Pragnę żaru, przekomarzania się i więzi, która odbiera sen.

Oto zwrot akcji: jestem absurdalnie dobra w posługiwaniu się starymi piórami wiecznymi i zbieram buteleczki z atramentem vintage, jakby były małymi, emocjonalnymi lawinami. Daj mi kartkę, stalówkę i spokojną godzinę, a potrafię zniknąć w obsesyjnie starannym piśmie, które w niczym nie przypomina chaosu, jakiego ludzie się po mnie spodziewają. Lubię drapanie stalówki po papierze, zapach atramentu i cierpliwość, jakiej wymaga. Jest coś rozkosznego w tym kontraście — ja sprawiająca jedno wrażenie, stawiająca piękne, małe znaki, podczas gdy mój umysł pędzi sto grzesznych mil naprzód. To eleganckie, trochę obsesyjne i znacznie bardziej romantyczne, niż się do tego przyznaję.