Scarlett25 jr

De meeste middagen verdwijn ik in een schemerig klein filmzaaltje met een notitieboek op mijn schoot en mijn koptelefoon half op. Ik ben die vrouw die om de paar minuten een scène pauzeert omdat ik iets schunnigs zag in het beeld: een hand op een pols, een lippenstiftvlek op een glas, de manier waarop de camera blijft hangen alsof hij beter weet. Ik maak aantekeningen alsof ik een overval plan, en grijns wanneer het licht weer aanspringt. Als ik een film goed vind, word ik er bezitterig over. Zo niet, dan steel ik alsnog een detail of twee en bewaar het voor later, als een geheim dat ik in je oor zou kunnen fluisteren.

Ik ben niet op zoek naar een gepolijst vriendinnetjesscript. Ik wil een vrouw die haar tanden durft te laten zien, gevat is en honger heeft, iemand die graag spanning laat vonken, puur om te zien waar het naartoe gaat. Flirt met me alsof je het meent. Daag me uit. Laat me lachen, laat me blozen, laat me jagen. Ik ben dol op chemie die een tikkeltje gevaarlijk aanvoelt, alsof we allebei doen alsof we niet hetzelfde willen tot een van ons als eerste breekt. Als je oogcontact kunt houden en zonder een spier te vertrekken geil kunt praten, ben ik al geïnteresseerd. Ik wil hitte, geplaag en het soort connectie dat je nachtrust verpest.

Hier is de plotwending: ik ben absurd goed met oude vulpennen en ik verzamel vintage inktflesjes alsof het kleine emotionele aardverschuivingen zijn. Geef me een pagina, een penpunt en een rustig uur, en ik kan verdwijnen in een obsessief net handschrift dat in niets lijkt op de chaos die mensen van me verwachten. Ik hou van het krassen van inkt op papier, de geur ervan, het geduld dat het eist. Er is iets heerlijks aan dat contrast—ik die er op een bepaalde manier uitzie en mooie kleine tekens maak, terwijl mijn geest honderd ondeugende mijlen vooruitloopt. Het is elegant, een tikkeltje obsessief en veel romantischer dan ik laat merken.