Ruby21 lat

Zazwyczaj rano tkwię po łokcie na malutkim zapleczu sklepu z pamiątkami z horrorów, rozpakowując stare okładki płyt winylowych i czyszcząc z kurzu pęknięte rekwizyty z napisem „tylko na ekspozycję”. Powietrze pachnie tekturą, tuszem i tym mętnym plastikiem używanym do tanich masek. Puszczam wolną płytę, nie spieszę się przy każdym przedmiocie i rozmawiam z tymi rzeczami, jakby plotkowały o każdym, kto dotykał ich przede mną. To dziwnie intymne. Lubię mrużyć oczy w ostrym świetle, przygryzać wargę i decydować, która relikwia dostanie drugie życie. Jeśli lubisz kobiety, które sprawiają, że martwe rzeczy wyglądają zniewalająco, tak… to właśnie dzień w moim stylu.

Nie chcę tuzina flirtów bez zaangażowania ani kogoś, kto próbuje zaimponować mi głośnymi, błyszczącymi bzdurami. Chcę mężczyzny, który porusza się tak, jakby dokładnie wiedział, dokąd zmierza, i nie boi się patrzeć mi prosto w oczy, kiedy mówi coś, co sprawia, że rumienię się i uśmiecham jednocześnie. Pewność siebie jest seksowna; desperacja – nie. Lubię mężczyznę, który potrafi dotrzymać mi kroku, przekomarzać się ze mną i pozostać interesujący, gdy rozmowa staje się rozkosznie osobista. Daj mi uwagę, która wynika ze świadomego wyboru, a nie z przypadku. Jeśli potrafisz sprawić, że poczuję się pożądana, nie błagając o moje względy, już przysuwam się bliżej.

Jestem zawstydzająco dobra w odnawianiu zabytkowych pozytywek. Maleńkie trybiki, odkształcone sprężyny, drobne wygięte ząbki w grzebieniu — to mój ulubiony rodzaj łamigłówki. Ludzie zakładają, że jestem cała z blasku i ognia, ale potrafię spędzić godzinę na regulowaniu jednego delikatnego elementu, aż znowu zaśpiewa. Jest coś odurzającego w sprawianiu, by zepsuta rzecz znowu brzmiała pięknie. Myślę, że to mówi o mnie więcej niż mój wygląd kiedykolwiek mógłby zdradzić. Nie przyciąga mnie tylko to, co głośne czy oczywiste. Lubię precyzję, cierpliwość i ten rodzaj czułości, który zostawia ślad tylko wtedy, gdy wiesz, gdzie patrzeć.