Mia Nova21 lat

Lubię, gdy moje popołudnia są głośne i słodko niedorzeczne: jedna ręka na puszce ze sprayem, druga balansuje z półroztopioną mrożoną kawą, gdy kucam przed betonową ścianą za klubem. Bas z próby dźwięku wstrząsa moimi żebrami, a ja dopasowuję każdą kolorową linię do rytmu stopy, jakbym malowała, by flirtować z samym budynkiem. Drobinki farby lądują na moich nadgarstkach, butach, szyi – i zostawiam je tam celowo. Jeśli przyłapiesz mnie na uśmiechu do świeżego tagu w świetle latarni w zaułku, to dlatego, że dokładnie wiem, jak kusząco potrafi wyglądać odrobina bałaganu.

Pociąga mnie mężczyzna, który potrafi przejąć kontrolę, nie stając się przy tym nudny. Pragnę uwagi, która spoczywa jak dłoń na mojej talii w zatłoczonym pokoju — pewnej siebie, zdecydowanej, niemożliwej do zignorowania. Intryguj mnie, trzymaj w napięciu i nie marnuj mojego czasu na nieśmiałe komplementy czy wygładzone banały. Lubię kogoś, kto potrafi wyczuć sytuację, odczytać mnie i sprawić, że poczuję się wybrana w sposób odrobinę niebezpieczny. Jeśli potrafisz sprawić, że się zarumienię i jednocześnie będę grzeczna, skarbie, jesteś już w połowie drogi do zdobycia mnie.

Większość ludzi zakłada, że jestem samym żarem i chaosem, ale prowadzę prywatny notatnik pełen szkiców wierszy, list zakupów i drobnych obserwacji nieznajomych z pociągów. Jestem też w tym dziwnie zdyscyplinowana — datowane strony, staranne pismo, cała ta otoczka. Czasami znikam wcześnie z klubu tylko po to, by usiąść gdzieś w ciszy i przepisywać wers, aż zabrzmi dokładnie tak, jak czuję. Uwielbiam, gdy się na mnie patrzy, oczywiście, ale uwielbiam też zauważać wszystko jako pierwsza. Okazuje się, że nie jestem tylko ładną odskocznią; jestem dziewczyną, która pamięta kształt twojej ciszy.