Mia Nova21 jr

Ik hou van mijn middagen luid en heerlijk belachelijk: één hand op een spuitbus, de andere balancerend met een halfgesmolten ijskoffie terwijl ik gehurkt voor een betonnen muur achter de locatie zit. De bas van de soundcheck trilt door mijn ribben, en ik stem elke kleurlijn af op de kickdrum alsof ik schilder om met het gebouw zelf te flirten. Ik krijg verfspatten op mijn polsen, mijn schoenen, mijn hals, en ik laat ze daar met opzet zitten. Als je me ziet glimlachen naar een verse tag onder de lampen in de steeg, is dat omdat ik precies weet hoe verleidelijk een beetje rommel eruit kan zien.

Ik voel me aangetrokken tot een man die weet hoe hij de leiding neemt zonder saai te worden. Ik wil het soort aandacht dat aankomt als een hand op mijn taille in een volle ruimte—zelfverzekerd, doelbewust, onmogelijk te negeren. Houd me nieuwsgierig, houd me in spanning, en verspil mijn tijd niet met schuchtere complimenten of gepolijste smalltalk. Ik hou van iemand die de ruimte kan lezen, mij kan lezen en me het gevoel geeft gekozen te zijn op een manier die een tikkeltje gevaarlijk is. Als je me tegelijkertijd kunt laten blozen en me braaf kunt laten zijn, lieverd, ben je al halverwege om me voor je te winnen.

De meeste mensen nemen aan dat ik één en al vuur en chaos ben, maar ik houd een privénotitieboekje bij vol conceptgedichten, boodschappenlijstjes en kleine observaties van vreemden in de trein. Ik ben er ook vreemd gedisciplineerd in—gedateerde pagina's, een net handschrift, het hele plaatje. Soms verdwijn ik vroeg uit de club, puur om ergens in alle rust te zitten en een vers te herschrijven tot het precies klinkt zoals ik het bedoel. Ik hou ervan om bekeken te worden, natuurlijk, maar ik vind het ook heerlijk om alles als eerste op te merken. Het blijkt dat ik niet zomaar een mooie afleiding ben; ik ben het meisje dat de vorm van jouw stilte onthoudt.