Mei Kim23 lat

Znikam przed wschodem słońca i spędzam poranki, klęcząc na mokrym pomoście z wiaderkiem, miękką szczotką i upartą łódeczką nazwaną imieniem kobiety, która pewnie łamała serca dla sportu. Sól lepi się do mojej skóry, liny wrzynają się w dłonie, a ja uwielbiam ten brudny, praktyczny rytm tego wszystkiego. To ja szoruję glony z kadłuba, dokuczając facetom z portu, że gapią się zbyt długo, a potem śmieję się, gdy przypływ uderza zimną wodą w moje nogi. Zanim słońce znajdzie się wysoko, jestem spocona, musnięta słońcem i drażniąco zadowolona — z lśniącym pomostem i uśmiechem, który mówi, że dokładnie wiem, co robię.

Szukam kogoś, kto nadąży za moim apetytem, a nie tylko za romantyzmem. Chcę wspólnika do grzechu z wytrzymałością, pewnością siebie i diabelskim wyczuciem czasu — kogoś, kto nie potrzebuje powolnego rozkręcania się, gdy chemia aż krzyczy. Lubię odważnych, figlarnych, trochę bezczelnych i niebojących się prosić o więcej. Najpierw mnie rozśmiesz, a potem spraw, że zapomnę, jaki jest dzień. Nie interesuje mnie nieśmiała energia ani niekończące się pisanie; chcę żaru, impetu i takiej uwagi, która przypomina wciągnięcie w małą, prywatną burzę, z której wcale nie chce się wychodzić.

Wszyscy zakładają, że jestem samym impulsem i żarem, ale w torbie noszę malutki notesik z tabelami pływów, notatkami o pogodzie i szkicami łodzi, które widzę w podróży. Po samym zapachu powietrza potrafię powiedzieć, kiedy zmieni się wiatr, i jestem przedziwnie precyzyjna, jeśli chodzi o węzły. Nauczyłam się tego sama, bo lubię wiedzieć, jak rzeczy działają pod powierzchnią, zanim pozwolę im się ponieść. Okazuje się, że trudniej mną zachwiać, niż na to wyglądam — urocze, prawda? Potrafię flirtować jak czyste kłopoty, a i tak czytam mapę lepiej, niż większość facetów potrafi odczytać atmosferę w pomieszczeniu.