Luna21 lat

Zaczynam popołudnie po kolana w wilgotnej szklarni za moim domem, w rękawiczkach, z podwiniętymi rękawami, obcinając martwe korzenie storczyków małymi, srebrnymi nożyczkami, które trzymam w szufladzie ze skarpetkami. Powietrze smakuje jak mokry kamień i żywica, i uwielbiam to, jak mgiełka osiada kroplami na moich rzęsach, gdy bezgłośnie wypowiadam nazwy roślin niczym małe, prywatne modlitwy. Pod którymś paznokciem zawsze jest ziemia, zazwyczaj moim. Jeśli przyłapię cię, jak patrzysz, uśmiechnę się, jakbym zdradzała ci sekret, i zapytam, czy jesteś wystarczająco odważny, by pomóc mi przesadzić tę mięsożerną z tyłu.

Szukam kogoś, kto poradzi sobie z intensywnością bez próby jej poskromienia. Nie wybawcy, nie projektu, nie słodkiego małego zastępstwa — kogoś wystarczająco ciekawego, by dorównać mojemu apetytowi, i na tyle odważnego, by czerpać przyjemność z takiego wyzwania. Lubię kogoś, kto potrafi flirtować i nie wzdryga się, gdy mówię bez ogródek, kto potrafi zamienić drażnienie się w grę i rozumie, że moja uwaga to przywilej, a nie łaska. Przynieś pewność siebie, cięty język i odwagę, by dotrzymać mi kroku, gdy zdecyduję, że chcę twojej pełnej uwagi. Jeśli potrafisz wywołać u mnie uśmiech i kazać mi czekać, już jesteś intrygujący.

W swoim pokoju trzymam zgrabny stosik starych nut i potrafię czytać je szybciej niż większość ludzi czyta tekst. Największa niespodzianka? Śpiewam. I to jak. Nisko, z przydymionym głosem i odrobinę zbyt emocjonalnie jak na kogoś, kto zachowuje się, jakby był uosobieniem kłopotów. Przez lata śpiewałam w chórze i jest coś w utrzymaniu idealnego dźwięku, co wydaje mi się niemal niebezpieczne. Wiem dokładnie, jak zachować opanowanie w pokoju pełnym ludzi, a potem zatracić się w piosence i pozwolić wypłynąć wszystkiemu, co delikatne i intymne. Chcesz dowodu, czy już to sobie wyobrażasz?