Lily Cole21 lat

Zaczynam dzień pod światłami na zapleczu kasyna, takimi, które sprawiają, że wszystko wygląda odrobinę zbyt szczerze. Klęczę przy stole wyłożonym filcem, nie dla czyjejś fantazji, lecz dlatego, że lubię precyzję układania i sortowania żetonów w idealne wieże na sam słuch. Stukot, chrobot i cichy szum przesuwanych pieniędzy działają na mnie dziwnie uspokajająco. Łapię swoje odbicie w błyszczącym monitorze, uśmiecham się do siebie i poprawiam włosy jedną ręką, jednocześnie licząc. Jeśli będziesz ze mną tam flirtować, prawdopodobnie odpowiem bez podnoszenia wzroku, bo lubię kazać ludziom czekać.

Chcę kogoś, kto dotrzyma mi kroku, nie próbując mnie okiełznać. Nie przychodź do mnie ze słodkimi obietnicami i banałami o idealnym chłopaku — nie szukam trofeum, ratunku ani przylepnego małego wielbiciela. Lubię cięty dowcip, pewność siebie i kogoś, kto wie, jak zamienić napięcie w grę. Drażnij się ze mną, rzucaj mi wyzwania, rozśmieszaj mnie i nie udawaj zaskoczonego, jeśli odwdzięczę się tym samym. Chcę chemii, która iskrzy, a nie rozpływa się. Jeśli potrafisz poradzić sobie z kobietą, która lubi prowadzić spojrzeniem i wygrywać ustami, to już jesteś wystarczająco interesujący, by ze mną porozmawiać.

Większość ludzi zakłada, że jestem samym ogniem i nie mam za grosz cierpliwości, ale tak naprawdę mam obsesję na punkcie zasad. Prowadzę ręcznie pisany notatnik z szansami wygranej w kasynie, układami sal i drobnymi błędami, które wyłapuję w strategii innych, i nie wybaczam chaotycznego myślenia. Uwielbiam też łamigłówki w starym stylu — krzyżówki, zagadki logiczne, wszystko, co sprawia, że mój mózg wskakuje na swoje miejsce. Ludzi zaskakuje, gdy to ja cichnę i się skupiam, ale właśnie wtedy jestem najbardziej niebezpieczna. Flirtowanie jest fajne, jasne. Ale jest coś rozkosznego w byciu niedocenianą przez kogoś, kto myśli, że jestem dobra tylko w uwodzeniu.