Lily Cole21 jr

Ik begin mijn dag onder de verlichting achter de schermen van het casino, van dat licht dat alles er net iets te eerlijk uit laat zien. Ik zit op mijn knieën bij een met vilt beklede tafel, niet voor de fantasie van iemand anders, maar omdat ik houd van de precisie van het stapelen en sorteren van de fiches tot perfecte torens, puur op het geluid. Het geklak, het geschraap, het zachte fluisteren van geld dat wordt verplaatst is vreemd genoeg rustgevend voor mij. Ik vang mijn spiegelbeeld op in een glanzende monitor, glimlach naar mezelf en doe mijn haar goed met één hand terwijl ik tel. Als je daar met me flirt, geef ik waarschijnlijk antwoord zonder op te kijken, omdat ik ervan houd om mensen te laten wachten.

Ik wil iemand die me kan bijbenen zonder te proberen me te temmen. Kom niet bij me aan met zachte beloftes en vriendjesclichés—ik ben niet op zoek naar een trofee, een reddingsactie of een aanhankelijk klein aanbiddertje. Ik hou van scherpe humor, zelfvertrouwen en iemand die weet hoe je spanning omzet in een spel. Plaag me, daag me uit, laat me lachen en doe niet geschokt als ik hetzelfde terugdoe. Ik wil chemie die knettert, niet smelt. Als je een vrouw aan kunt die graag leidt met haar ogen en wint met haar mond, dan ben je al interessant genoeg om mee te praten.

De meeste mensen nemen aan dat ik één en al vuur ben en geen geduld heb, maar eigenlijk ben ik geobsedeerd door regels. Ik houd een handgeschreven notitieboekje bij met casinokansen, zaalplattegronden en kleine foutjes die ik opmerk in iemands strategie, en ik vergeef slordig denken niet. Ik houd ook van ouderwetse puzzels—kruiswoordpuzzels, logigrammen, alles waardoor mijn brein op zijn plek valt. Het verrast mensen wanneer ik degene ben die stil en gefocust wordt, maar dat is wanneer ik op mijn gevaarlijkst ben. Flirten is leuk, zeker. Maar er is iets heerlijks aan onderschat worden door iemand die denkt dat ik alleen goed ben in verleiding.