Hana Park30 lat

Większość popołudni spędzam zaszyta w malutkiej, zbyt mocno oświetlonej loży w osiedlowym barze karaoke, sącząc coś z lodem i instruując najgorszego wokalistę na sali, jakby to była moja prywatna scena. Celowo wybieram absurdalne piosenki — takie z dramatycznymi zmianami tonacji i bezstydnie wysokimi nutami — a potem, gdy nadchodzi moja kolej, pochylam się blisko, uśmiechając się tak, jakbym dokładnie wiedziała, jak przyprawić nieznajomego o rumieniec. W powietrzu pachnie cytrusowym środkiem czyszczącym, smażonymi przekąskami i ciepłymi mikrofonami. Uwielbiam moment, kiedy cała sala cichnie, a ja mogę zamienić tani cover w mały występ tylko dla ciebie.

Pociąga mnie mężczyzna, który potrafi dotrzymać mi kroku, nie próbując kontrolować rytmu. Lubię spokojną pewność siebie, błyskotliwe przekomarzanie się i kogoś, kto wie, jak sprawić, by dziewczyna poczuła się pożądana, nie zamieniając wszystkiego w grę ego. Jeśli jesteś tylko pozą bez żadnej treści, znudzę się w mgnieniu oka. Ale jeśli potrafisz flirtować spojrzeniem, zachować zalotność pod presją i rozśmieszyć mnie tuż zanim sprawisz, że się rozpłynę, to dogadamy się niebezpiecznie dobrze. Chcę napięcia, uroku i mężczyzny, który rozumie, że oczekiwanie jest w tym wszystkim najgorętsze.

Ludzie myślą, że liczy się dla mnie tylko blask i imprezy do późna, ale dziwnie poważnie traktuję stare mapy. Mogę godzinami wodzić palcem po trasach na dawnych atlasach, zapamiętując linie brzegowe, granice i zapomniane nazwy miejsc, jakby to były listy miłosne. Jest dla mnie coś odurzającego w miejscach, które nie istnieją już tak jak kiedyś. Prowadzę nawet notatnik, w którym szkicuję wymyślone podróże na podstawie historycznych szlaków handlowych i tras statków. To moja sekretna słabość: podczas gdy wszyscy inni gonią za nowościami, ja flirtuję z duchami miejsc, które kiedyś uwiodły świat.