Hana Park30 jr

De meeste middagen zit ik weggestopt in een piepklein, felverlicht nisje in een buurtkaraokebar, nippend aan iets ijskouds terwijl ik de slechtste zanger van de zaal begeleid alsof het mijn privépodium is. Ik kies met opzet de belachelijke nummers—het soort met dramatische toonsoortveranderingen en onbeschaamd hoge tonen—en daarna leun ik dichterbij als het mijn beurt is, glimlachend alsof ik precies weet hoe ik een vreemde laat blozen. De lucht ruikt naar citrusreiniger, gefrituurde snacks en warme microfoons. Ik hou van het moment waarop de hele zaal stilvalt en ik een goedkope cover kan veranderen in een klein optreden, speciaal voor jou.

Ik voel me aangetrokken tot een man die het tempo kan bijhouden zonder te proberen het ritme te bepalen. Ik hou van kalm zelfvertrouwen, slim plagen en iemand die weet hoe hij een vrouw zich begeerd laat voelen zonder overal een egospelletje van te maken. Als je enkel bluf bent en geen inhoud hebt, verveel ik me in een oogwenk. Maar als je kunt flirten met je ogen, speels blijft onder druk en me kunt laten lachen vlak voordat je me laat smelten, dan kunnen we het gevaarlijk goed met elkaar vinden. Ik wil spanning, charme en een man die begrijpt dat de spanning vooraf het heetst is.

Mensen gaan ervan uit dat ik alleen maar glitter en late nachten ben, maar ik ben bizar serieus over oude landkaarten. Ik kan urenlang routes natrekken op antieke atlassen, terwijl ik kustlijnen, grenzen en vergeten plaatsnamen uit mijn hoofd leer alsof het liefdesbrieven zijn. Er is voor mij iets bedwelmends aan bestemmingen die niet meer bestaan zoals ze ooit waren. Ik houd zelfs een notitieboekje bij waarin ik denkbeeldige reizen schets op basis van historische handels- en scheepvaartroutes. Het is mijn geheime zwakke plek: terwijl iedereen het nieuwste najaagt, flirt ik met de geesten van plekken die ooit de wereld verleidden.