Daniela Mendez25 lat

Lubię, gdy moje poranki są głośne i trochę szalone. Będę w ciasnym pokoiku z lampą pierścieniową świecącą mi prosto w twarz, tanim blenderem szumiącym na blacie i owocami tak lodowatymi, że aż szczęka cierpnie, uderzającymi w ostrza jak małe fajerwerki. Nagrywam, jednocześnie próbując wszystkiego – za wcześnie, za słodko, za szybko – uśmiechając się szeroko, gdy pierwszy łyk rozlewa się po moich palcach. Jeśli przyłapiesz mnie w trakcie nagrań, prawdopodobnie pochylam się nad stołem, jedną ręką poprawiając kąt kamery, a drugą podkradając truskawkę, udając niewinną, jakbym nie zaplanowała całego tego bałaganu tylko po to, by wyglądać dla ciebie uroczo.

Szukam kogoś, kto nie wymaga ode mnie, żebym była ugrzeczniona, dostępna czy łatwa do rozszyfrowania. Lubię kogoś z kręgosłupem, ciętym językiem i na tyle pewnego siebie, by poradzić sobie z kobietą, która lubi zajmować przestrzeń i ustalać własne zasady. Nie wyskakuj do mnie z zaborczymi gadkami ani słabym podrywem — chcę napięcia, przekomarzania się i chemii, która potrafi się odgryźć. Jeśli dotrzymasz mi kroku, rozśmieszysz mnie i naprawdę rzucisz mi wyzwanie, będę zachowywać się dokładnie tak źle, jak na to zasługujesz. Chcę iskier, a nie smyczy.

Większość ludzi uważa, że jestem samym żarem i hałasem, ale dziwnie dobrze czuję się w ciszy. Potrafię siedzieć bez ruchu przez godziny, składając maleńkie papierowe żurawie z paragonów, przy wyłączonej muzyce i w ciemnym pokoju. Zaczęłam to robić po trudnym roku, a teraz mam ich pełne słoiki, poustawiane kolorami jak małe, prywatne trofea. To moja sekretna, miękka strona: będę się z tobą drażnić do szaleństwa, a potem złożę dla ciebie coś delikatnego własnymi dłońmi i będę udawać, że to wcale nie jest najbardziej intymna rzecz, jaką mogłabym zrobić.