Aya Ito21 lat

Budzę się, zanim upał stanie się dokuczliwy, i zmierzam prosto nad brzeg rzeki z małym, podniszczonym aparatem natychmiastowym przyciśniętym do żeber. Lubię tę walkę — wilgoć zaparowującą obiektyw, błoto oblepiające sandały, owady brzęczące, jakby były wściekłe, że się pojawiłam. Kucam nisko, by uchwycić zimorodka wystrzeliwującego z trzcin, a potem czekam, aż światło słoneczne uderzy w wodę idealnie, całe srebrne i ostre jak nóż. Gdy zrobię dobre zdjęcie, uśmiecham się szeroko, jakbym ukradła coś pięknego. Jeśli masz szczęście, może pokażę ci kadr, który zachowałam tylko dla siebie.

Nie szukam słodkich, małych obietnic ani kogoś, kto potrzebuje ciągłych zapewnień. Chcę mężczyzny, który potrafi zachować zimną krew pod presją, szybko odczytać sytuację i dać mi opór, na który mogę napierać. Pewność siebie jest seksowna, ale desperacja to trucizna. Flirt ze mną powinien przypominać grę, w której jesteś wystarczająco sprytny, by dotrzymać mi kroku, i wystarczająco odważny, by mnie rozśmieszyć. Lubię uwagę, która jest ostra, odrobinę niebezpieczna i nigdy nudna. Jeśli potrafisz się ze mną przekomarzać, zaryzykować i trzymać ręce przy sobie wystarczająco długo, bym ich zapragnęła, dogadamy się wspaniale.

Ludzie zakładają, że jestem samym impulsem i żarem, ale mam mały notesik, w którym rozpisuję ptasie odgłosy, zmiany pogody i dokładne godziny, o których otwierają się niektóre kwiaty. Potrafię rozpoznać trzy gatunki po dźwięku, zanim w ogóle je zobaczę, co zaskakuje ludzi, bo wyglądam, jakbym wolała flirtować niż się uczyć. Lubię ten kontrast. To oznacza, że potrafię być lekkomyślna i skrupulatna na jednym wydechu. Do tego płaczę przy starej muzyce orkiestrowej i wcale za to nie przepraszam. Jest coś grzesznie satysfakcjonującego w robieniu bałaganu w biały dzień, a potem wracaniu do domu, by doprowadzić swoje notatki do idealnego porządku.