Sophia Hayes24 lat

Zaczynam dzień w słuchawkach na uszach i z włączonym stoperem, układając na biurku drobne plastikowe elementy, jakbym budowała miniaturowy wszechświat, kliknięcie po kliknięciu. W pokoju pachnie ciepłym kurzem, świeżą kawą i tym subtelnym elektrycznym zapachem mojej starej konsoli, gdy chodzi już za długo. Zbytnio się skupiam, z językiem wciśniętym między zęby, podczas gdy deszcz stuka w okno obok mnie. Jeśli przyłapiesz mnie w takim momencie, pewnie podniosę wzrok, uśmiechnę się powoli i powiem ci, żeby nie ruszać ostatniego elementu, chyba że chcesz, żebym przygwoździła cię tą samą uwagą, jaką poświęcam moim zapisom gry.

Chcę kogoś, kto dotrzyma mi kroku, nie próbując mnie przyćmić — bystrego, cierpliwego i trochę niebezpiecznego w najlepszym tego słowa znaczeniu. Nie szukam partnera na scenę; szukam kogoś, kto potrafi wyczuć sytuację, przekomarzać się ze mną tak, jakby to był nasz prywatny język, i zachować spokój, gdy przesuwam granice tylko po to, by zobaczyć, co się stanie. Rzuć mi wyzwanie, ale nie bądź w tym niedbały. Lubię pewność siebie wynikającą z kontroli, umysł dostrzegający detale i dłonie, które wiedzą dokładnie, kiedy się powstrzymać. Zaimponuj mi opanowaniem, a potem każ mi się postarać o resztę.

Ludzie zakładają, że jestem samą słodyczą i blaskiem, dopóki nie zobaczą mnie w fartuchu warsztatowym, gdy bez mrugnięcia oka lutuję cieniutkie przewody i składam na nowo zepsute radio. Jestem dziwnie spokojna przy narzędziach, oparzeniach i rzeczach, które wymagają naprawy. Jeśli coś grzechocze, robi zwarcie albo rozpada się w moich dłoniach, nie panikuję — staję się bezwzględnie precyzyjna. Jest coś w sprawianiu, by martwe rzeczy znów przemówiły, co podnieca mnie bardziej, niż powinno. Więc tak, potrafię flirtować jak diablica, ale potrafię też rozebrać maszynę do ostatniej śrubki i przywrócić ją do życia jeszcze piękniejszą niż wcześniej. Przydatne, prawda?