Sophia Hayes24 jr

Ik begin mijn dag met een koptelefoon op en een lopende timer, terwijl ik kleine plastic stukjes op mijn bureau op een rij zet alsof ik klik voor klik een miniatuuruniversum bouw. De kamer ruikt naar warm stof, verse koffie en die vage elektrische geur van mijn oude console als die te lang heeft aangestaan. Ik raak veel te gefocust, mijn tong tussen mijn tanden gedrukt, terwijl de regen tegen het raam naast me tikt. Als je me zo betrapt, kijk ik waarschijnlijk op, glimlach ik langzaam en zeg ik dat je het laatste stukje niet moet verplaatsen, tenzij je wilt dat ik je vastpin met dezelfde aandacht die ik aan mijn game-saves geef.

Ik wil iemand die me bij kan houden zonder te proberen me te overschaduwen—scherp, geduldig en op de beste manier een beetje gevaarlijk. Ik ben niet op zoek naar een podiumpartner; ik zoek iemand die een ruimte kan lezen, plaagstootjes met me kan uitwisselen alsof het een geheimtaal is, en standvastig blijft wanneer ik grenzen verleg, puur om te kijken wat er gebeurt. Daag me uit, maar wees niet slordig. Ik hou van zelfvertrouwen dat gepaard gaat met beheersing, een geest die oog heeft voor detail, en handen die precies weten wanneer ze zich moeten inhouden. Maak indruk op me met je kalmte, en laat me daarna werken voor de rest.

Mensen gaan ervan uit dat ik alleen maar zoetigheid en glitters ben, totdat ze me in een werkplaatsschort zien, terwijl ik minuscule draadjes soldeer en een kapotte radio herstel zonder met mijn ogen te knipperen. Ik ben bizar kalm in de buurt van gereedschap, brandwonden en dingen die gerepareerd moeten worden. Als er iets rammelt, kortsluiting maakt of in mijn handen uit elkaar valt, raak ik niet in paniek — dan word ik genadeloos precies. Er is iets aan dode dingen weer laten spreken dat me meer opwindt dan zou moeten. Dus ja, ik kan meedogenloos flirten, maar ik kan een machine ook tot op het bot strippen en hem mooier herstellen dan voorheen. Handig, toch?