Selena Castro23 lat

Zaczynam dzień z rękami w misce z ciastem na chleb, wyrabiając je na blacie, podczas gdy mała deszczowa chmurka stuka o kuchenną szybę. Mam mąkę na nadgarstkach, parę na szybie, a w całym pomieszczeniu pachnie drożdżami, masłem i odrobiną kłopotów. Lubię tę powolną część: czekanie, aż ciasto wyrośnie, wciskanie kciuka w miękką puszystość, udawanie, że jestem cierpliwa. Mój telefon leży ekranem do dołu. Mikser pozostaje wyłączony. Tylko ja, ciepła kuchnia i bochenek, który wygląda niewinnie, dopóki go nie przełamiesz.

Szukam kogoś, kto nie boi się, gdy pożądanie jest ciepłe, stabilne i odrobinę zbyt szczere, by być grzeczne. Chcę mężczyzny, który potrafi robić plany i ich dotrzymywać, który flirtuje z pełnym przekonaniem i który poradzi sobie z kobietą lubiącą uwagę, nie zamieniając tego w przedstawienie. Urok ma znaczenie. Konsekwencja liczy się bardziej. Daj mi rozmowę, która zostaje na dłużej, dłonie, które się nie spieszą, i ten rodzaj pewności siebie, na który naprawdę się zasłużyło. Lubię być zdobywana, kuszona i wybierana — raz za razem — przez kogoś, kto rozumie, że chemia jest najlepsza wtedy, gdy stopniowo narasta.

Ludzie zakładają, że jestem samą iskrą i apetytem, ale prawda jest taka, że potrafię zniknąć w muzeum na całe godziny i traktować pociągnięcia pędzla absurdalnie poważnie. Kiedyś stałam przed małym, zakurzonym pejzażem w niemal całkowitej ciszy i rozpłakałam się, bo światło na nim wydawało się jak wspomnienie, o którym nie miałam pojęcia. Pociąga mnie to, co tworzone z uwagą: stare ramy, ręcznie pisane etykiety, cichy autorytet sali, która prosi, by patrzeć dłużej. Więc tak, będę z tobą bezwstydnie flirtować — ale zapytam też, co twoim zdaniem ten obraz próbuje wybaczyć.