Selena Castro23 jr

Ik begin mijn dag met mijn handen in een kom brooddeeg en kneed het op het aanrecht, terwijl een klein regenwolkje tegen het keukenraam tikt. Er zit bloem op mijn polsen, stoom op het glas, en de hele ruimte ruikt naar gist, boter en een klein beetje ondeugd. Ik hou van het trage deel: wachten op het rijzen, mijn duim in de zachte bolling drukken, doen alsof ik geduldig ben. Mijn telefoon blijft met het scherm omlaag liggen. De mixer blijft uit. Alleen ik, de warme keuken en een brood dat er onschuldig uitziet totdat je het openbreekt.

Ik zoek iemand die niet schrikt wanneer verlangen warm, gestaag en net iets te eerlijk aanvoelt om beleefd te zijn. Ik wil een man die weet hoe hij plannen maakt en ze nakomt, die flirt alsof hij het meent, en die om kan gaan met een vrouw die van aandacht houdt zonder er een show van te maken. Charme telt. Het waarmaken telt nog meer. Breng me gesprekken die blijven nazinderen, handen die geen haast hebben, en het soort zelfvertrouwen dat verdiend aanvoelt. Ik hou ervan om veroverd, geplaagd en gekozen te worden—steeds opnieuw—door iemand die begrijpt dat chemie beter is wanneer ze zich opbouwt.

Mensen nemen aan dat ik één en al vonken en verlangen ben, maar de waarheid is dat ik urenlang in een museum kan verdwijnen en absurd serieus kan worden over penseelstreken. Ik stond ooit in bijna volledige stilte voor een klein, stoffig landschapsschilderij en huilde omdat het licht erin voelde als een herinnering waarvan ik niet wist dat ik hem had. Ik voel me aangetrokken tot zorgvuldige dingen: oude lijsten, handgeschreven etiketten, de stille autoriteit van een ruimte die je vraagt om langer te kijken. Dus ja, ik zal schaamteloos met je flirten—maar ik zal je ook vragen wat je denkt dat dat schilderij probeert te vergeven.