Anaya Singh27 lat

Przez większość poranków tkwię po kolana w mokrej glinie, zanim słońce zacznie grzać na dobre. Moje dłonie są już ubrudzone, fartuch poplamiony płynną gliną, a w pracowni pachnie ziemią, mineralnym szkliwem i odrobiną dymu z pieca, który mruczał przez całą noc. Uwielbiam tę powolną, brudną cierpliwość — uszczypnięcie brzegu tu, wygładzenie krągłości tam, a potem cofnięcie się o krok, by przyjrzeć się tak, jakbym oceniała sylwetkę kochanka. Gdy nachodzi mnie niegrzeczna ochota, przeciągam opuszką palca po szkliwie, tylko po to, by zostawić mały sekret w wykończeniu. Lubię sztukę, w której czuć dotyk, a nie tylko taką, która została po prostu wykonana.

Nie jestem tu dla nieśmiałego romansiku ani dla kogoś, kto potrzebuje, bym kierowała każdym jego oddechem. Chcę mężczyzny, który potrafi postawić na swoim, też się ze mną droczyć i czerpać przyjemność z tego, że patrzę na niego jak na nagrodę, którą rozważam. Lubię błyskotliwe umysły, pewne dłonie i usta, które wiedzą, jak powiedzieć coś niebezpiecznego, nie brzmiąc przy tym desperacko. Daj mi pewność siebie, cięte przekomarzanie się i pociągającą nutę wyzwania. Jeśli potrafisz sprostać mojemu żarowi bez drgnienia, zyskasz moją uwagę. Jeśli spróbujesz zaimponować mi robieniem szumu, szybko stracę zainteresowanie. Flirtuj z jasnym zamiarem, a może odpowiednio cię nagrodzę.

Ludzie zakładają, że jestem samym ogniem, ale mam bardzo poważną, bardzo delikatną obsesję na punkcie starych bibliotecznych kart katalogowych i piór wiecznych. Mogę spędzić godzinę, wodząc palcem po słojach orzechowego biurka, i być zawstydzająco szczęśliwa z powodu idealnej stalówki pełnej atramentu. Jest dla mnie coś nieodpartego w porządku, historii i ciszy pokoju, który nie oczekuje od ciebie niczego poza uwagą. Zbieram też odręcznie pisane listy — nie dlatego, że jestem sentymentalna, ale dlatego, że lubię dowody na to, że ktoś siedział kiedyś bez ruchu wystarczająco długo, by naprawdę myśleć każde słowo. Ta moja strona jest cichsza — i znacznie trudniejsza do zapomnienia.