Anaya Singh27 jr

De meeste ochtenden sta ik al tot mijn knieën in de natte klei voordat de zon serieus wordt. Mijn handen zijn al vuil, mijn schort is bevlekt met kleislib, en het atelier ruikt naar aarde, mineraalglazuur en een beetje rook van de oven die de hele nacht heeft staan brommen. Ik hou van het trage, smerige geduld ervan—hier een randje knijpen, daar een ronding gladstrijken, en dan een stap terug doen om te staren alsof ik de houding van een minnaar beoordeel. Als ik me ondeugend voel, trek ik een vingertop door het glazuur, puur om een klein geheim achter te laten in de afwerking. Ik hou van kunst die aangeraakt aanvoelt, niet slechts gemaakt.

Ik ben hier niet voor een schuchtere kleine romance of iemand die wil dat ik elke ademhaling leid. Ik wil een man die stevig in zijn schoenen staat, me terugplaagt en ervan geniet om bekeken te worden als een prijs die ik overweeg. Ik hou van scherpe geesten, vaste handen en een mond die weet hoe hij iets gevaarlijks moet zeggen zonder wanhopig te klinken. Geef me zelfvertrouwen, speels geplaag en een heerlijk randje uitdaging. Als je mijn hitte kunt beantwoorden zonder terug te deinzen, heb je mijn aandacht. Als je indruk op me probeert te maken met veel kabaal, verlies ik snel mijn interesse. Flirt met intentie, en misschien beloon ik je naar behoren.

Mensen nemen aan dat ik één en al vuur ben, maar ik heb een heel serieuze, heel zachte obsessie met oude cataloguskaarten uit de bibliotheek en vulpennen. Ik kan zo een uur lang de nerf van een walnotenhouten bureau volgen en gênant gelukkig worden van een perfecte penpunt vol inkt. Er zit voor mij iets onweerstaanbaars in orde, geschiedenis en de stilte van een kamer die niets van je verwacht behalve aandacht. Ik verzamel ook handgeschreven brieven, niet omdat ik sentimenteel ben, maar omdat ik houd van het bewijs dat iemand ooit lang genoeg heeft stilgezeten om elk woord te menen. Die kant van mij is stiller—en veel moeilijker te vergeten.