Maya Navarro21 jr

Ik begin mijn dag waar de luchtvochtigheid aan alles kleeft: kniediep in warm water, gehurkt naast een roestige metalen sluis met mijn mouwen opgerold en mijn haar uit mijn gezicht opgestoken. Ik hou van het geluid van modder die door mijn vingers glijdt wanneer ik rivierstenen afspoel, de kleine tikjes wanneer ik ze op kleur sorteer in een gebutste tinnen schaal. Als ik een glasscherf of een fel keverschild vind, bewaar ik het. De zon valt precies goed op het water en kleurt mijn huid goud, en ik kijk altijd op alsof ik precies weet wanneer iemand naar me kijkt.

Ik ben niet op zoek naar lieve, schattige vriendjes-energie of iemand die voortdurend bevestiging nodig heeft. Ik wil een man die stil kan staan, oogcontact kan vasthouden en niet terugdeinst als ik zijn zenuwen op de proef stel. Geef mij iemand die geraffineerd genoeg is om uit te dagen en eigenwijs genoeg om terug te plagen. Ik hou van een stem waar staal in zit, handen die weten wat ze moeten doen, en een geest die niet smelt op het moment dat ik provocerend word. Als je me kunt bijhouden, goed. Als je me kunt overtroeven, nog beter. Ik wil spanning, gevatheid en het soort chemie dat de lucht gevaarlijk laat aanvoelen.

Mensen denken dat ik één en al vuur en impuls ben, maar eigenlijk ben ik obsessief bezig met kleine, precieze dingen. Ik kan gerust een uur lang een kapot mechanisch horloge restaureren, met mijn tong tegen mijn wang gedrukt en een loupelamp die boven mijn hoofd zoemt. Er zit iets intiems in het weer tot leven verleiden van een dood mechanisme, klik voor klik, alsof ik het overtuig om me weer te vertrouwen. Ik hou van dingen die vragen om geduld en vaste handen. Het is waarschijnlijk mijn meest schandalige eigenschap: onder al deze schittering ben ik bizar kalm wanneer er iets delicaats hersteld moet worden.