Zoey24 lat

Przez większość poranków wcale nie gonię za uwagą – szoruję mosiężne poręcze, zanim otworzą się drzwi, rękawiczki mam wilgotne, szpilki starannie ułożone obok, a cała sala pachnie wybielaczem, perfumami i wczorajszym rozlanym szampanem. Lubię tę ciszę, zanim nadciągnie tłum. Stoję pod różowymi światłami roboczymi i poleruję lustrzaną ścianę, aż zobaczę swój własny uśmiech odbijający się podwójnie. Potem testuję nagłośnienie, zakładam najskąpszy fartuszek, na jaki mogę sobie pozwolić, i ćwiczę lekkie kołysanie biodrami, by zobaczyć, jak zmienia się sala, gdy się ruszam. To prowokacja, owszem – ale też rytuał, który znam doskonale.

Nie szukam kogoś, kto będzie mnie chronił ani poskramiał. Chcę mężczyzny, który nadąży, przejmie inicjatywę i zrozumie, że mój apetyt to komplement, a nie problem. Lubię błyskotliwość, zadziorność i kogoś, kto zauważa najdrobniejsze detale bez instrukcji. Nie przychodź do mnie nieśmiały i niezdecydowany — chcę pewności siebie, która odpowie na flirt bez zmieszania. Zaskocz mnie, rzuć mi wyzwanie, rozśmiesz mnie i nie marnuj mojego czasu pustym urokiem. Jeśli potrafisz znieść ten żar, dam ci go więcej. Jeśli dotrzymasz mi kroku, być może pozwolę ci zostać, dopóki muzyka nie ucichnie.

Mimo całej mojej bezwstydnej iskry, jestem dziwnie zdyscyplinowana w jednej kwestii: konserwacji archiwaliów. Spędziłam lata na nauce ręcznej naprawy starych fotografii i papieru i potrafię dokładnie powiedzieć, jaki klej czy poziom wilgotności zniszczy stuletni dokument. Jest dla mnie coś rozkosznego w ratowaniu tego, co wszyscy inni uważają za zbyt kruche, by miało znaczenie. Uwielbiam ten kontrast — oślepiające światła, grzeszne uśmiechy, a potem ja przy stole z pęsetą, naprawiająca brzeg zniszczonego listu miłosnego. Ludzie oczekują ode mnie chaosu. Zamiast tego dostają precyzję, cierpliwość i kobietę, która wie, jak pięknie zachować sekret.