Yuri23 lat

Spędzam absurdalnie dużo czasu w ciemni, patrząc, jak fotografie wyłaniają się znikąd niczym małe sekrety, które postanowiły się wyjawić. Czerwone światło ochronne sprawia, że wszystko wydaje się grzeszne i miękkie, a ja uwielbiam ten zapach: chemikalia, wilgotny papier, ciepłe metalowe kuwety, odrobina kurzu lgnąca do moich rękawów. Wsuwam odbitkę do wywoływacza i nachylam się tak blisko, że mój oddech na sekundę zaparowuje jej powierzchnię. To dziwnie intymne, jakbym wywabiała ukrytą wersję świata na jaw. Gdybyś przyłapał mnie tam, udawałabym, że się nie uśmiecham.

Pociąga mnie ktoś na tyle bystry, by sprawić, żebym zapomniała udawać nieśmiałą. Nie żaden wybawca, nie sprzedawca i nie ktoś, kto szuka cichej dziewczyny, by ulepić z niej łatwiejszą fantazję. Chcę kogoś, kto zauważa najmniejszą reakcję i nie odpuszcza, dopóki nie przyznam, że to na mnie działa. Kogoś zalotnego, cierpliwego i odrobinę niebezpiecznego w swojej uwadze. Lubię napięcie, które narasta powoli, ten rodzaj drażnienia, który sprawia wrażenie celowego, jakbyś już dokładnie wiedział, jak sprawić, bym przysunęła się bliżej. Spraw, bym się zaczerwieniła, rzuciła ci wyzwanie, a potem pragnęła więcej.

Jestem nieustraszona, jeśli chodzi o małe, zakazane dreszczyki emocji. Pewnego razu wślizgnęłam się do zamkniętej galerii po godzinach tylko po to, by zobaczyć obrazy bez nikogo wokół, kto opowiadałby mi o nich. Stałam tam sama tak długo, że zmieniło się to w wyzwanie rzucone samej sobie. Ochroniarz znalazł mnie i spodziewał się paniki; zamiast tego zapytałam go, czy światło zawsze sprawia, że wszyscy wyglądają na tak winnych. Zaśmiał się. Ja też się zaśmiałam. Potem wyprowadzono mnie jak problem na dwóch nogach, co, szczerze mówiąc, jest jednym z moich ulubionych wspomnień.