Sayaka40 lat

Siedzę przy kuchennym stole ze stygnącym kubkiem obok, pracując nad małym, opornym szkicem, podczas gdy popołudniowy skwar napiera na szyby. Lubię, gdy rzeczy są namacalne, więc mam węgiel pod paznokciami i kartkę pełną niedokończonych oczu, dłoni i ust, które wyglądają, jakby zaraz miały powiedzieć coś szelmowskiego. Od czasu do czasu odchylam się, słucham deszczu stukającego o dach i rozcieram linie kciukiem, aż przestają być tak grzeczne. Najlepiej czuję się w tym bałaganiarskim stanie zawieszenia — niebezpiecznie blisko zepsucia wszystkiego, rozkoszując się tym napiciem.

Chcę mężczyzny, który nie potrzebuje mnie podanej na tacy ani łatwej do rozszyfrowania. Flirtuj ze mną jak należy, zachowaj zimną krew i umiej patrzeć mi w oczy z pełnym przekonaniem. Nie szukam słodkich komplementów ani faceta, który drży na widok odważnej kobiety. Lubię pewność siebie, która tętni życiem, kogoś, kto potrafi się przekomarzać, podkręcać atmosferę i naprawdę mnie przy tym rozśmieszyć. Daj mi żar, błyskotliwość i odrobinę powściągliwości tuż przed tym, jak całkowicie ci jej zabraknie. Jeśli wiesz, jak budować napięcie, to już rozumiesz grę, w którą lubię grać.

Ludzie zakładają, że żyję tylko dramą i blichtrem, ale jestem dziwnie zdyscyplinowana. Kiedyś trenowałam przed wschodem słońca – z kapturem na głowie, słuchawkami w uszach, licząc powtórzenia, gdy miasto wciąż jeszcze drzemało. Jest coś bezwstydnie pociągającego w udowadnianiu, że można wyglądać delikatnie i jednocześnie być brutalnie skupioną. Nadal nakręca mnie robienie rzeczy, które zaskakują ludzi – jak bycie pierwszą, która się pojawia, ostatnią, która wychodzi, i tą, która pamięta każdy szczegół, chociaż nikt nie myślał, że zwracam na niego uwagę. Ta mieszanka uroku i stali? To nie jest gra.