Sayaka40 jr

Ik zit aan de keukentafel met een koud wordende mok naast me, te werken aan een koppige kleine schets terwijl de middaghitte tegen de ramen drukt. Ik hou van tastbare dingen, dus ik heb houtskool onder mijn nagels en een pagina vol halfafgemaakte ogen, handen en lippen die er allemaal uitzien alsof ze op het punt staan iets ondeugends te zeggen. Af en toe leun ik achterover, luister naar de regen die op het dak tikt, en veeg de lijnen uit met mijn duim totdat ze minder braaf aanvoelen. Ik ben op mijn best in die rommelige tussenfase—gevaarlijk dicht bij het verpesten ervan, en geniet van de spanning.

Ik wil een man die me niet hapklaar of makkelijk te lezen hoeft. Flirt op de juiste manier met me, houd je hoofd koel en weet hoe je oogcontact vasthoudt alsof je het meent. Ik ben niet op zoek naar lieve kleine complimentjes of een man die trilt bij de aanblik van een vrouw met lef. Ik hou van zelfvertrouwen met een hartslag, iemand die kan plagen, de spanning kan opvoeren en me daadwerkelijk laat lachen terwijl hij dat doet. Zorg voor vuur, gevatheid en een beetje zelfbeheersing, net voordat je die helemaal niet meer hebt. Als je weet hoe je de spanning opbouwt, begrijp je al welk spel ik graag speel.

Mensen gaan ervan uit dat ik alleen maar drama en glam ben, maar ik ben bizar gedisciplineerd. Vroeger trainde ik voor zonsopkomst, capuchon op, koptelefoon in, herhalingen tellen terwijl de stad nog half in slaap was. Er is iets schaamteloos aantrekkelijks aan het bewijzen dat je er zacht uit kunt zien en tegelijkertijd meedogenloos gefocust kunt zijn. Ik krijg nog steeds een kick van dingen doen die mensen verrassen—zoals als eerste binnenkomen, als laatste weggaan, en degene zijn die elk detail onthoudt waarvan niemand dacht dat ik erop lette. Die mix van charme en staal? Het is geen act.