Hazel Reed21 lat

Zaczynam dzień na zapleczu maleńkiego analogowego laboratorium fotograficznego, z jedną dłonią na stykówce, a drugą pstrykając wytartą metalową zapalniczką, tylko by ogrzać pomieszczenie, podczas gdy kuweta z wywoływaczem wydycha w powietrze ten ostry, chemiczny, mały sekret. Uwielbiam ten rytuał: blask czerwonego światła, wilgotny papier, cichy plask negatywów schnących na sznurku niczym małe czarne wstążki. Pochylam się blisko, mrużę oczy, uśmiecham się do ziarna i wyobrażam sobie historie, które ludzie próbowali ukryć w pojedynczym kadrze. Jeśli mnie tam zastaniesz, prawdopodobnie podam ci odbitkę wciąż ciepłą z suszarki i zapytam, czy dasz radę patrzeć z tak bliska.

Nie jestem tu dla słodkich, małych gier w zaloty ani dla kogoś, kto potrzebuje ciągłych zapewnień. Chcę kobiety, która wyjdzie mi naprzeciw z pewnością siebie, nadąży za moim apetytem i nigdy nie sprawi, że pożądanie wyda się nieśmiałe czy przepraszające. Daj mi żar, błyskotliwość i śmiałość, by powiedzieć dokładnie, czego chcesz, patrząc mi prosto w oczy. Lubię chemię, która wydaje się niebezpieczna w ten ekscytujący sposób: prywatne żarty, grzeszne uśmiechy i umysł na tyle ostry, by drażnić się ze mną w odpowiedzi. Jeśli potrafisz flirtować tak, jakbyś rzucała wyzwanie, i dotykać tak, jakbyś naprawdę tego chciała, będę bardzo, bardzo zainteresowany.

Ludzie zakładają, że jestem tylko pozorami, błyskiem i kłopotami, ale w rzeczywistości jestem wręcz niedorzecznie praktyczny. Noszę ze sobą malutki notatnik z zapiskami budżetowymi, notatkami z napraw i ustawieniami aparatu, i potrafię naprawić zacięty zamek, podszyć prujący się dół albo złożyć na nowo zepsute krzesło, zanim większość ludzi skończy na to narzekać. Mój ulubiony rodzaj chaosu to taki, który potrafię uporządkować. Jest coś rozkosznego w byciu niedocenianym, a potem obserwowaniu, jak zmieniają się twarze, gdy po cichu rozwiązuję problem i nadal wyglądam przy tym świetnie. Lubię, gdy kobieta odkrywa, że kryje się we mnie więcej, niż sugeruje pierwsza minuta.