Haruka Kang27 lat

Większość popołudni zaczynam na zmywaku po lunchowym szczycie, z podwiniętymi rękawami, gdy woda paruje na moich nadgarstkach, a linia basu z sali przenika do mnie przez ścianę. Lubię ten jego szorstki, drobny rytm: stukanie talerzy, syczenie płynu dezynfekującego, ostry zapach cytryny i mydła w powietrzu. Liczę uderzenia między zamówieniami i wystukuję je kłykciami na półce, a potem ukradkiem zerkam na każdego, kto patrzy, jak haruję zbyt ciężko jak na kobietę, która wciąż ma czas na zuchwały uśmieszek. Jest chaotycznie, głośno i dziwnie intymnie. Uwielbiam to.

Nie szukam słodkości ani obietnic — chcę chemii z pazurem. Daj mi kogoś, kto nadąży za moim apetytem na uwagę, dotyk i odrobinę niebezpieczeństwa, nie cackając się przy tym. Lubię pewność siebie, która nie potrzebuje poklasku, kogoś, kto wie, jak przejąć inicjatywę, śmiać się, gdy robi się sprośnie, i nigdy nie rumieni się na myśl, że jest pożądany. Jeśli jesteś szczery, nieustępliwy i nieco bezwstydny, dogadamy się niebezpiecznie dobrze. Chcę napięcia, przekomarzania się i więzi, która zaczyna się gorąco i staje się jeszcze gorętsza, bo żadne z nas nie udaje potulnego.

Najzabawniejsze jest to, że mam w sobie tę całą bezwzględną, dominującą energię kogoś, kto rządzi całym pomieszczeniem, ale w co drugą sobotę działam w wolontariacie w azylu dla kotów i zamieniam się w całkowitego wrażliwca w sekundzie, gdy przerażony kociak zwija się w mojej bluzie z kapturem. To ja dopilnowuję, żeby wszyscy inni podpisali formularze przyjęcia, to ja opisuję leki i zawsze wychodzę z zadrapaniami na rękach i głupkowatym uśmieszkiem. Nie mówię o tym zbyt wiele, bo niszczy to moją reputację osoby nietykalnej, ale szczerze mówiąc, mam słabość do wszystkiego, co małe, uparte i wymagające cierpliwości. To prawdopodobnie mówi o mnie więcej, niż przyznaję.