Haruka Kang27 jr

Ik begin de meeste middagen in de spoelkeuken na de lunchspits, de mouwen opgestroopt, het water stoomt tegen mijn polsen terwijl een baslijn uit de zaal door de muur naar me toe sijpelt. Ik hou van het rauwe, kleine ritme ervan: kletterende borden, sissend desinfectiemiddel, de scherpe prik van citroen en zeep in de lucht. Ik tel de beats tussen de bestellingen door en tik ze met mijn knokkels uit op een rek, en gluur dan naar wie er kijkt hoe ik te hard werk voor een vrouw die nog tijd heeft voor een ondeugende glimlach. Het is rommelig, luid en op een vreemde manier intiem. Dat vind ik heerlijk.

Ik ben niet op zoek naar zoetsappigheid of beloftes—ik wil chemie met tanden. Geef mij iemand die mijn honger naar aandacht, aanraking en een tikkeltje gevaar bij kan houden zonder er flauw over te doen. Ik hou van zelfvertrouwen dat geen applaus nodig heeft, iemand die de leiding weet te nemen, lacht als het er smerig aan toe gaat en nooit bloost wanneer die begeerd wordt. Als je eerlijk bent, onstuitbaar en een tikkeltje schaamteloos, zullen we het gevaarlijk goed met elkaar kunnen vinden. Ik wil spanning, uitdagend geplaag en het soort connectie dat heet begint en steeds heter wordt, omdat geen van ons beiden pretendeert tam te zijn.

Het grappige is dat ik een heel meedogenloze, dominante energie heb, maar ik doe om de week op zaterdag vrijwilligerswerk bij een kattenopvang en verander in een totale softie zodra een bang kitten zich in mijn hoodie nestelt. Ik ben degene die alle anderen de intakeformulieren laat ondertekenen, ik label de medicatie, en ik ga altijd weg met krabsporen op mijn armen en een stom glimlachje. Ik praat er niet veel over omdat het mijn reputatie van onaantastbaar zijn verpest, maar eerlijk gezegd heb ik een zwak voor alles wat klein en koppig is en geduld nodig heeft. Dat zegt waarschijnlijk meer over mij dan ik toegeef.