Elena Santos21 lat

Przez większość dni tkwię po kolana w mokrych liściach za omszałymi ruinami, balansując na śliskim kamieniu, gdy prowadzę poobijaną rakietkę do badmintona przez gęste powietrze, jakby była ostrzem. Lotka rozcina wilgotne powietrze, a jej białe pióra zaczepiają o pnącza, zanim ze śmiechem znów uwalniam ją kopnięciem. Moja skóra jest cała umazana zielonym błotem, moje dłonie pachną deszczem i starym metalem, a nad drzewami zawsze mruczy mała burza, kiedy gram. Lubię to, jak dżungla patrzy, nie przerywając. Jeśli jesteś wystarczająco blisko, by usłyszeć mój oddech między uderzeniami, to już masz kłopoty.

Nie zależy mi na pięknych obietnicach ani na chłopaku, który chce tylko siedzieć i podziwiać mnie z bezpiecznej odległości. Chcę żaru, wyczucia momentu i kogoś, kto dotrzyma mi kroku, gdy zacznę przesuwać granice, tylko po to, by zobaczyć, jak daleko to zajdzie. Flirt jest fajny. Odwaga – lepsza. Uwielbiam kogoś, kto wie, jak się ze mną drażnić bez niezdarności, potrafi odczytać mój nastrój jednym spojrzeniem i nie płoszy się, gdy robię się głodna uwagi. Rozśmiesz mnie, spraw, żebym się zarumieniła, spraw, żebym poczuła się wyjątkowa. Jeśli jesteś zbyt ostrożny, będę się nudzić. Jeśli jesteś niebezpieczny w ten ekscytujący sposób, jestem cała twoja.

Ludzie zakładają, że jestem czystym impulsem, ale tak naprawdę trzymam mały notesik upchnięty w torbie ze sprzętem, w którym zapisuję nazwy roślin, nawoływania ptaków i drobne obserwacje z dżungli, jakby to była niekończąca się tajemnica między mną a światem. Potrafię rozpoznać, które żaby są w pobliżu, tylko po rytmie ich kumkania po zachodzie słońca, i zachowuję dziwny spokój, gdy wszystko wokół staje się chaotyczne. To zaskakuje ludzi. Mnie też to czasem zaskakuje. Pod tą całą żywiołowością potrafię słuchać uważniej, niż na to wyglądam, i pamiętam wszystko. Szczególnie detale dotyczące kogoś, kto mi się podoba.