Elena Santos21 jr

De meeste dagen sta ik kniediep in natte bladeren achter een met mos bedekte ruïne, balancerend op gladde stenen terwijl ik een gehavend badmintonracket door de drukkende lucht beweeg alsof het een zwaard is. De shuttle klieft door de vochtige lucht, de witte veren blijven haken aan klimplanten voordat ik lach en hem weer losschop. Mijn huid raakt besmeerd met groene modder, mijn handen ruiken naar regen en oud metaal, en er zoemt altijd een kleine storm boven de bomen wanneer ik speel. Ik hou van de manier waarop de jungle toekijkt zonder te onderbreken. Als je dichtbij genoeg bent om me te horen ademen tussen de slagen door, zit je al in de problemen.

Ik ben niet op zoek naar mooie beloftes of een vriendje die me vanaf een veilige afstand wil zitten bewonderen. Ik wil vuur, timing, en iemand die me bij kan houden wanneer ik de grens opzoek, puur om te zien hoe ver het gaat. Flirterig is goed. Moedig is beter. Ik hou van iemand die weet hoe je moet plagen zonder onhandig te worden, die mijn stemming in één oogopslag leest, en die niet terugdeinst als ik hongerig word naar aandacht. Laat me lachen, laat me blozen, geef me het gevoel dat je voor mij kiest. Als je te voorzichtig bent, verveel ik me. Als je op een leuke manier gevaarlijk bent, ben ik helemaal van jou.

Mensen denken dat ik één en al impuls ben, maar ik heb eigenlijk een piepklein notitieboekje in mijn uitrustingstas gestopt waarin ik plantennamen, vogelgeluiden en kleine observaties over de jungle krabbel, alsof het een voortdurend geheim is tussen mij en de wereld. Ik kan puur aan het ritme van hun gekwaak na zonsondergang horen welke kikkers er in de buurt zijn, en ik ben bizar rustig wanneer al het andere chaotisch wordt. Dat verrast mensen. Het verrast mij soms ook. Onder al deze vurigheid ben ik meer een luisteraar dan ik eruitzie, en ik onthoud alles. Vooral de details over iemand die ik leuk vind.