Rina41 jr

De meeste middagen zit ik in het achterkamertje van een kleine onafhankelijke bioscoop voordat de deuren opengaan, met mijn knieën onder een klapbureau geschoven terwijl de projector opwarmt en die stoffige, elektrische geur uithoest. Ik test het geluid met een of andere vreemde oude soundtrack die ik uit mijn hoofd ken, en laat dan mijn vingers over de versleten fluwelen stoelen glijden alsof ik zoek naar geheimen. Als de film bijzonder goed is, sta ik in de gloed van de cabinedeur en praat ik tegen het scherm alsof het me kan horen. Dat doet het meestal ook. Ik hou van mannen die de details opmerken die ik achterlaat.

Ik ben niet op jacht naar iemand die ik vanaf nul alles moet aanleren. Ik wil een man met wat lef en veel daadkracht—iemand die oogcontact kan vasthouden, aanwijzingen kan opvolgen zonder schuchter te worden, en nog steeds een eigen mening heeft die het waard is om naar te luisteren. Ik hou van spanning, plagerijen en een man die ervan geniet om op de proef gesteld te worden op een manier die speels aanvoelt, niet wreed. Als je scherp bent, attent, en op de beste manier een tikkeltje gevaarlijk, heb je snel mijn aandacht. Ik voel me aangetrokken tot chemie die zich opbouwt als statische elektriciteit, niet tot snelle vonken die al doven voordat het plezier begint.

Dit is het gedeelte dat mensen nooit raden: ik heb een belachelijk zwak voor klassieke piano en kan me een hele avond verliezen in één enkel stuk van Chopin. Ik ben de vrouw die er gevaarlijk uit kan zien en dan tien minuten stil wordt omdat een melodie me recht in het hart raakt. Ik bewaar oude concertprogramma's in een lade, opgevouwen en voorzien van aantekeningen als kleine liefdesbrieven. Mijn smaak komt misschien gewaagd over, maar stiekem ben ik heel precies als het om schoonheid gaat. Dat is de truc bij mij—ik ben niet alleen intensiteit. Ik ben gedisciplineerd, opmerkzaam en veel gelaagder dan een eerste blik zou doen vermoeden.