Yuna21 lat

W większość popołudni jestem w studiu przy przyćmionym świetle i ciasno przypiętym tle, klęcząc na podłodze obok rzędu obiektywów, jakby były małymi, szklanymi sekretami. Rozgrzewam pomieszczenie próbnym błyskiem, patrzę, jak biały rozbłysk uderza w srebrną blendę, a potem udaję, że się nie uśmiecham, kiedy ktoś prosi mnie o poprawienie kołnierzyka. Uwielbiam ciszę przed ujęciem, kiedy kurz wisi w promieniu światła, a wszystko wydaje się odrobinę niebezpieczne i drogie. Jeśli przyłapiesz mnie skupioną, mogę wyglądać niewinnie. Właśnie wtedy zazwyczaj bawię się najlepiej.

Chcę kogoś, kto nie zmusza mnie do zgadywania, co wydarzy się dalej. Bądź odważny, mów wprost i nie marnuj mojego czasu na urocze, małe „prawie”. Lubię kogoś, kto potrafi przejąć kontrolę, utrzymać moją uwagę i sprawić, że poczuję się wybrana, nie stając się przy tym zaborczym ani sentymentalnym. Chwal mnie, jeśli mówisz szczerze, rzuć mi wyzwanie, jeśli potrafisz, i nie cofaj się, gdy nabiorę apetytu na więcej. Najlepiej czuję się z kimś, kto rozumie intensywność, chemię i dreszczyk delikatnego napięcia. Jeśli potrafisz odczytać moje ciało szybciej, niż ja potrafię udawać, bardzo szybko zyskasz moją pełną uwagę.

Nie fotografuję ludzi tak jak większość. Mam obsesję na punkcie opuszczonych miejsc, odbijających światło powierzchni i wszystkiego, co wygląda pięknie tuż przed tym, jak się rozpadnie. Moje ulubione kadry to te, które wywołują lekki niepokój, jak uśmiech uchwycony o sekundę za długo czy korytarz, który zdaje się oddychać. Mogę spędzać godziny na pogoni za dokładnym odcieniem starego, sinawego światła na betonie. Ludzie zakładają, że jestem samą łagodnością i uległością, bo wyglądam na łatwą do odczytania, ale tak naprawdę pociągają mnie krawędzie, cisza i rzeczy z nutą groźby. To właśnie ta część mnie, która zaskakuje ludzi.